شفانیوز

آغاز ثبت نام در پنجمین جشنواره و نمایشگاه فناوری نانو

2012-05-05T12:48:17Z

دبیرخانه پنجمین جشنواره و نمایشگاه بین المللی فناوری نانو (IranNano 2012) از ابتدای اردیبهشت ماه ۱۳۹۱ آغاز به کار کرد. این جشنواره ۱۳ تا ۱۷ مهر ماه سال جاری همزمان با اولین فروم بین المللی فناوری نانو (Iran Nano Forum 2012) با رویکرد تجاری سازی صنعت و بازار در تهران برگزار خواهد شد.
بر اساس اطلاعیه دبیرخانه جشنواره،ثبت نام برای حضور در پنجمین جشنواره و نمایشگاه بین المللی فناوری نانو و نیز اولین فروم بین المللی فناوری نانو از تاریخ اول اردیبهشت ماه سال جاری آغاز شده است و تا پایان وقت اداری روز ۳۱ تیر ماه سال جاری ادامه خواهد داشت.
شرکت ها، نهاد ها و موسسات داخلی و خارجی علاقمند به حضور در پنجمین جشنواره و نمایشگاه بین المللی فناوری نانو (IranNano 2012) می توانند با مراجعه به پایگاه اینترنتی جشنواره (festival.nano.ir) نسبت به ثبت نام اولیه و تکمیل اطلاعات در کارتابل خود اقدام نمایند. همچنین ثبت نام در فروم بین المللی فناوری نانو (INF2012) نیز از طریق مراجعه به پایگاه اینترنتی فروم (inf.nano.ir) امکان پذیر است.
گفتنی است، در این نمایشگاه بیش از ۲۰۰ شرکت، دانشگاه، سازمان دولتی،نهاد مالی وسرمایه گذاری به ارائه دستاورد های خود خواهند پرداخت.ونیز اولین فروم بین المللی فناوری نانو با موضوع تجاری سازی، صنعت و بازار، با حضور سخنرانان مطرح دنیا در حوزه تجاری سازی فناوری نانو همزمان با این نمایشگاه برگزار خواهد شد.

در باره باد گلو، گاز روده ها و نفخ

2012-03-26T10:25:53Z

باد گلو، گاز روده ها و نفخ هر سه به گازهاي موجود در مجاري گوارش انسان مرتبط ميباشند.

منابع گازها:

1- منابع برونزاد: 90 درصد گاز روده ها و معده از منابع برونزاد سرچشمه ميگيرد. هنگامي كه شما چيزي ميخوريد و يا مياشاميد اندكي هوا نيز به همراه غذا وارد سيستم گوارشي شما ميگردد. افزايش ترشح بزاق نيز (به هر علت) باعث ايجاد گاز برونزاد ميگردد. بلعيدن هوا(aerophagia) در افراد مضطرب بيشتر ميباشد كه فرد بطور ناخودآگاه مقدار زيادي هوا را مي بلعد.

2- منابع درونزاد: 10 درصد گاز موجود در روده ها از منابع درونزاد منشا ميگيرند:

* محصول جانبي گوارش طبيعي: اسيد معده توسط ترشحات لوزالمعده خنثي ميگردد. نتيجه اين واكنش توليد گاز دي اكسيد كربن ميباشد.

* باكتريهاي موجود در روده بزرگ: برخي غذاهاي خاص كه بدن قادر به هضم آنها نيست در روده بزرگ توسط باكتريها تخمير شده و گاز توليد ميگردد.

* گازها از طريق فرآيند انتشار، بين روده ها و خون جابجا ميشوند.

بادگلو (belching):

بلعيدن هوا علت اصلي بادگلو ميباشد. اما برخي افراد نيز از سر عادت باد گلو ميزنند و به وجود گاز در معده ربطي ندارد. زخم معده و مشكلات كيسه صفرا نيز ميتواند باد گلو ايجاد كند. بيشتر هواي بلعيده شده توسط باد گلو خارج ميگردد. اما مقدار اندكي ازهوا به روده ها راه مي يابد كه در آنجا نيز يا از طريق مخاط روده ها جذب خون ميگردد و يا از طريق گاز روده از بدن خارج ميگردد. چنانچه فرد در حالت دراز كش هوا بلعيده باشد غالب هوا به روده ها راه مي يابد، اما اگر در وضعيت ايستاده و قائم باشد بيشتر هواي بلعيده شده از طريق باد گلو خارج ميگردد.

راهكارهاي كاهش باد گلو:

بلعيدن هوا اغلب در افراد مضطرب وجود دارد و اين افراد بطور ناخودآگاه اقدام به بلعيدن هوا ميكنند. افزايش ترشح بزاق نيز باعث بلعيدن هوا ميگردد:

1-كاهش دفعات بلعيدن غذا.

2-آرام و آهسته غذا خوردن و نوشيدن مايعات.

3-مايعات را جرعه جرعه بنوشيد و از سركشيدن يكباره آن خودداري كنيد.

4-اجتناب از پيپ، استعمال سيگار، جويدن آدامس و آب نبات، استفاده از ني براي نوشيدن مايعات، نوشيدن مايعات از بطري هاي دهان باريك، قرار دادن دست دندان مصنوعي لق در دهان (باعث افزايش ترشح بزاق ميگردد).

5-عدم مصرف غذاهاي حاوي گاز نظير نوشابه هاي گازدار، قرصهاي جوشان و خامه زده شده.

6-خودداري از بلعيدن عمدي هوا بمنظور باد گلو زدن.

7-لقمه هاي غذا را قبل از بلعيدن بطور كامل بجويد.

8-استرس و اضطراب خود را كنترل كنيد.

گاز روده ها (flatulence) :

به آزاد سازي تركيبي از گازهاي روده(flatus) كه توسط باكتريها و مخمرهاي مستقر در روده بزرگ (قولون) ايجاد ميگردند، اطلاق ميشود. غذاهايي كه در بدن غير قابل هضم ميباشند (به علت عدم وجود آنزيم هضم كننده) مانند پلي ساكاريدها (به ويژه اوليگوساكاريدها) (نشاسته و سلولز) و برخي قندها بدن تغيير از مجاري گوارشي عبور كرده و به عنوان غذا به مصرف باكتريهاي روده ميرسند. محصول جانبي اين فرايند تخميري تولد گاز روده ميباشد.

غذاهايي كه ايجاد گاز ميكنند:

حبوبات (لوبيا-عدس-لوبياي سويا-نخود فرنگي) -لبنيات (شير-بستني-پنير)- سبزيجات(بروكلي-گل كلم-خيار-مارچوبه-كرفس-كاهو)- سبزيجات ريشه اي (سيب زميني-شلغم-پياز-تربچه-سير-هويج-بادنجان)- ميوه ها (زردآلو-سيب-گلابي-آلو-موز-كشمش) -غلات (جو دوسر-ذرت-برنج-دانه هاي كامل (به علت وجود فيبر)- آرد گندم)- مغزها (بادام هندي)

نكته: در اختلال عدم تحمل لاكتوز (عدم وجود آنزيم لاكتاز براي تجزيه لاكتوز)، لاكتوز(قند اصلي شير) به روده باريك راه يافته و باكتريها از آن تغذيه ميكنند. اين امر گاز روده ها را افزايش ميدهد.

نكته:سوربيتول كه نوعي شيرين كننده است نيز ميتواند ايجاد گاز كند.

نكته: برنج خيلي سهل الهضم است و كمترين توليد گاز را بهمراه دارد. اما نشاسته گندم، سيب زميني، جو دو سر و ذرت گاز زيادي توليد ميكنند.

نكته:غلات كامل به علت دارا بودن فيبر بيشتر گاز بيشتري توليد ميكنند.

نكته: فيبرغذايي براي سلامتي بسيار مفيد هستند، اما بايستي مصرف آنها را به آهستگي افزايش داد. برخي از فيبرها گاز توليد كرده اما برخي گاز توليد نميكنند. (به مقاله فيبر رژيمي رجوع شود)

مطالبي در رابطه با گاز روده ها:

1-يك انسان بطور معمول روزانه 0.5 تا 1.5 ليتر گاز روده آزاد ميكند.12-20 بار در روز. نيتروژن، اكسيژن، دي اكسيد كربن، متان، هيدروژن، سولفيد هيدروژن گازهاي تشكيل دهنده روده ميباشند.

2-گاز روده ها عمدتا از نيتروژن و اكسيژن تشكيل يافته است كه توسط دهان بلعيده ميگردند.

3-دي اكسيد كربن توسط ميكروبهاي هوازي روده توليد ميگردند.

4-هيدروژن توسط برخي از ميكروبها و گاز متان نيز توسط باكتريهاي بي هوازي توليد ميگردند.

5-گازهاي متان و هيدروژن اشتعال زا ميباشند. تنها 40 درصد روده افراد داراي ميكروبهاي توليد كننده گاز متان ميباشد.

6-بوي نامطبوع گاز روده ها به علت وجود مقادير اندك تركيبات حاوي سولفور ميباشد. سولفيد هيدروژن (بوي تخم مرغ گنديده) و سولفيد كربونيل علت بوي بد گازهاي روده ها بوده كه نتيجه تجزيه پروتئين ها ميباشند.

7-علت ديگر بوي نامطبوع وجود اسيدهاي چرب با وزن مولكولي پايين نظير بوتيريك اسيد(بوي كره فاشد) ميباشد.

8-گاز روده ها مانند مدفوع بوسيله حركات دودي (انقباضات متوالي عضلات روده اي) به سمت مقعد رانده ميشوند.

9-برخي باكتريهاي روده گاز توليد شده توسط باكتريهاي ديگر را مورد مصرف قرار ميدهند.

10-ميزان توليد گاز در افراد متفاوت است و به تعداد و نوع باكتريهاي مستقر در روده، نوع رژيم غذايي و ميزان بلعيدن هوا توسط فرد بستگي دارد.

11-غذاهايي كه حاوي سولفور زياد ميباشند نظير گل كلم، تخم مرغ و گوشت بوي نامطبوع گاز روده را افزايش ميدهند.

نكته: وجود گاز زياد در سيستم گوارش باعث درد شكم، نفخ، باد گلو و گاز روده حجيم و آزار دهنده ميشود.

نفخ (bloating):

به احساس ورم و پري شكم و افزايش ميزان گاز در مجاري گوارش اطلاق ميگردد. علت نفخ معمولا وجود گاز زياد نيست، بلكه به خاطر كندي انقباضات عضلاني و حركات دودي مجاري گوارش ميباشد. مصرف غذاهاي چرب تخليه معده را به تاخير انداخته و ايجاد نفخ ميكنند. همچنين نفخ ميتواند به علت نشانگان روده تحريك پذير باشد (كه در آن انقباضات روده اي نامنظم ميگردد)- علت ديگر نفخ ميتواند تند تند غذا خوردن باشد. همچنين نفخ ميتواند نشانه برخي بيماريها مانند آپانديسيت و يا سنگ كيسه صفرا باشد. يبوست نيز ايجاد نفخ ميكند. نفخ بيشتر در زنان بروز ميكند. علت آن هم تغيير در سطح هورمونهاي بدن و افزايش احتباس آب و نمك در بافتهاي بدن، پيش از قاعدگي ميباشد.

علايم افزايش گاز روده ها:

1-افزايش آزاد سازي گاز روده.

2-آزاد سازي گاز بد بو.

3-آزاد سازي گاز پر سروصدا.

4-نفخ معده و شكم.

5-صداها و درد شكم.

علل نفخ متناوب و افزايش گاز روده ها:

1-افزايش توليد گاز:

* ميزان گاز توليد شده توسط باكتريهاي روده بزرگ در افراد مختلف متفاوت است.

* سوء هضم و سوءجذب غذا در روده كوچك باعث ميگردد تا غذاي هضم نشده بيشتري به قولون (روده بزرگ) وارد گردد. هرقدر ميزان غذاي هضم نشده در اختيار باكتريهاي روده برگ باشد گاز بيشتري نيز توليد خواهد شد. (مثل نارسايي لوزالمعده و يا اختلال عدم تحمل لاكتوز)

* رشد مفرط و انتشار باكتريهاي روده بزرگ به روده كوچك. با آنكه باكتريها منحصرا در روده بزرگ مستقرهستند، اما گاهي اوقات باكتريها به روده كوچك راه مي يابند. بنابراين غذا قبل از هضم و جذب توسط باكتريها مصرف گرديده و توليد گاز افزايش مي يابد.

2-انسداد فيزيكي: ميتواند در هر نقطه از مسير مجاري گوارش ايجاد شود.انسداد ممكن است دائم و يا موقت باشد، مثل تنگي باب المعده.

3-انسداد كاركردي: به علت عملكرد ضعيف عضلات معده و روده (كه محتويات معده و روده را به جلو ميراند) ايجاد ميگردد. هنگامي كه اين عضلات بدرستي عمل نمي كنند، محتويات روده اي تجمع يافته و باعث ورم و نفخ شكم ميگردد. چربي ها نيز ميتوانند باعث كندي حركات روده اي و تخليه معده گردد.

4-حساسيت مفرط روده اي: برخي افراد به افزايش اندك گاز روده ها نيز حساس بوده و احساس نفخ و ورم معده ميكنند.

5-مصرف برخي آنتي بيوتيكها و مسهل ها نيز ايجاد نفخ و گاز روده اي ميكنند.

نكته: گاز روده ها نشانه فعاليت طبيعي روده ها ميباشد. احتباس گاز روده نيز خطرناك نيست اما ميتواند باعث يبوست گردد.

نكته: تمام گاز موجود در مجاري گوارش از طريق مقعد خارج نمي گردند. برخي از طريق انتشار به خون راه يافته و از طريق ريه ها مجددا به هوا بازميگردند. برخي از گازها نيز در داخل مدفوع به دام افتاده و همراه با مدفوع دفع ميگردند.

نكته:هنگامي كه شما گاز روده را محبوس كرده و آن را خارج نميسازيد، در طي شب كه عضلات بدن شل ميشود گاز روده ها نيز بطور خودكار آزاد ميگردند.

تشخيص نفخ مزمن:

1-عكسبرداري اشعه x از شكم و روده كوچك.

2-اندازه گيري سرعت تخليه معده.

3-عكسبرداري فراصوت،سي تي اسكن و ام آرآي.

4-تستهاي سوء جذب و سوء هضم.

5-تست تنفسي هيدروژن و متان.

درمان نفخ و افزايش گاز روده ها:

1-چنانچه علت سوء هضم و نارسايي لوزالمعده باشد بايد مكمل آنزيمهاي لوزالمعده تجويز گردد.

2-چنانچه علت سوء هضم لاكتوز، فروكتوز و يا سوربيتول باشند، بايد غذاهاي حاوي اين قند ها از رژيم غذايي حذف گرديده و يا از مكمل آنزيمهاي گوارشي استفاده شود. آنزيمهاي alpha-galactosidase باعث هضم قندهاي كمپلكس گرديده و حجم گاز روده ها را كاهش ميدهند. مكمل هاي آنزيمهاي گوارشي موجود شامل لاكتاز، آميلاز، ليپاز، پروتئاز، سلولاز، پكتيناز، اينورتاز، گلوكوآميلاز، مالت دياستاز ميباشند.

3-چنانچه سوء هضم و سوء جذب به علت اختلال در عملكرد ديواره روده ها باشد، بايد با بيوپسي روده كوچك و كشف علت داروي مرتبط تجويز گردد.

4-چنانچه علت انسداد فيزيكي باشد، عمل جراحي بايد صورت گيرد.

5-چنانچه علت انسداد كاركردي باشد، بايستي ازداروهاي محرك فعاليت عضلات معده و روده كوچك نظير erythromycin و metoclopramide مصرف كرد.

6-مصرف غذاهاي حاوي كربوهيدرات هاي هضم ناپذير بايد محدود و يا از رژيم غذايي حذف گردند.

7-غذا به آرامي و آهستگي صرف شود.

8-قدم زدن پس از صرف غذا حركات روده ها را تحريك ميكند.

9-مصرف داروي simethicone نيز ميتواند نفخ را كاهش دهد.

10-مصرف قرصهاي زغال فعال شده قبل از غذاهايي كه نفخ آور ميباشند گاز روده ها را كاهش ميدهند.

11-آنتي بيوتيك ريفاكسيمين rifaximin كه در درمان اسهال مرتبط با e-coli تجويز ميگردد نيز حجم گازهاي روده را كاهش ميدهد.

12-مصرف اندكي مايعات اسيدي همچون آب ليموترش و يا سركه همراه با غذا باعث تحريك ترشح اسيد هيدروكلريك و آنزيمهاي گوارشي ميگردد.

13-مصرف ماست، زيره سبز(cumin) ، زيره سياه(caraway) وزردچوبه(tumeric) گاز روده ها و نفخ را كاهش مي دهند.

14-تخمير، اوليگوساكاريدها را تجزيه كرده و توليد گاز آنها را كاهش ميدهد. به همين خاطر توفو tofu (پنير سويا) گاز خيلي كمتري نسبت به لوبياي پخته توليد ميكند.

15-براي كاهش خاصيت نفخ آوري لوبياي پخته، لوبيا را 24 ساعت درون آب بخيسانيد و سپس آب پز كنيد. اما اين كار مواد مغذي ديگر محلول در آب را نيز از لوبيا خارج ميسازد.

16-مصرف آنتي اسيد ها باد گلو را افزايش داده و نفخ را رفع ميك

]]>

نفخ معده

2012-03-26T09:30:46Z

1 نفر از هر 10 بيمار كه در انگلستان به پزشك مراجعه مي‌كنند، دچار مشكلات گوارشي است و شايع‌ترين مشكل گوارشي، درد و نفخ شكم مي‌باشد. بسياري از بيماران بعد از اينكه پزشك بيماري آنها را تحريك روده تشخيص داد، به منزل بازمي‌گردند؛ بدون اينكه علت آن را جويا شوند. در اين مقاله به بررسي اين موضوع خواهيم پرداخت. زماني كه احساس كنيد شكم شما كاملاً سفت و پر شده است، مبتلا به نفخ شده‌ايد كه معمولاً با گاز روده‌اي و آروغ زدن همراه است. اين گاز توسط باكتري‌هاي موجود در دستگاه گوارش توليد مي‌شود.
باكتري‌‌ها، گاز را از طريق مواد غذايي كه خورده شده، اما به درستي و به طور كامل هضم و جذب نشده است، توليد مي‌كنند. به هر حال، اين مسأله اصلاً شوخي نيست و اگر آن را درمان نكنيد، مي‌تواند موجب مشكلات جدي شود. نفخ معده را به عنوان يك نشانه در نظر بگيريد و آن را يك سيگنال هشداردهنده فرض كنيد كه نشان مي‌دهد، همه چيز در بدن شما خوب عمل نمي‌كند و لازم است براي رفع آن كاري انجام دهيد. نفخ معده به عدم تعادل گوارش و مشكلات دستگاه گوارش مربوط مي‌شود. از علل نفخ و مشكلات گوارشي مي‌توان به اسيد كم معده و ترشح كم آنزيم‌هاي معده، استرس، عدم تحمل غذا، تحرك كم روده و ... اشاره كرد. دلايل ديگري نيز وجود كه پزشك با اطلاع از تاريخچه پزشكي و رژيم غذايي بيمار مي‌تواند به آنها پي ببرد و مشكل را برطرف كند.

ترشح كم اسيد معده
ترشح كم اسيدمعده را به راحتي مي‌توان تشخيص داد، زيرا نشانه‌هاي بارزي مثل آروغ زدن هنگام غذا خوردن و احساس سيري بيش از حد بعد از خوردن مقدار بسيار كمي غذا دارد. مقدار اسيد معده از اهميت بسياري برخوردار است؛ زيرا معمولاً به هضم انواع غذا (به‌خصوص هضم پروتئين) كمك مي‌كند و موجب آزاد شدن آنزيم‌هاي ضروري گوارشي در معده مي‌شود كه اين آنزيم ها معده را تحريك و هضم غذا را آسان‌تر مي‌كنند. بنابراين اگر مقدار اسيد كم باشد، معده براي هضم غذاهايي مثل تخم‌مرغ و گوشت با مشكل مواجه شده و به جاي اينكه كل غذا هضم شود و مسير خود را به سمت پائين و روده ادامه دهد، تنها بخشي از مولكول پروتئين شكسته و هضم مي‌شود و دستگاه گوارش را تحريك و دچار التهاب كرده در نتيجه درد و نفخ ايجاد مي‌كند.

بهبود اسيد معده
در زمان غذا خوردن كاملاً راحت باشيد و از ميز كار خود فاصله بگيريد. وقتي در حال راه رفتن و حركت هستيد از خوردن غذا خودداري كنيد. قبل از غذا خوردن، 5 الي 10 دقيقه استراحت كنيد. قبل از اينكه غذا بخوريد، آن را بو كنيد و به طور كامل بجويد و از تندتند غذا خوردن بپرهيزيد. غذاهايي را كه موجب نفخ معده مي‌شوند، كمتر مصرف كنيد.

ترشح كم آنزيم‌هاي گوارشي
آنزيم‌هاي گوارشي به وسيله سلول‌هاي موجود در معده و روده كوچك و لوزالمعده توليد مي‌شوند. اين آنزيم‌ها روي تمام گروه‌هاي غذائي تأثير مي‌گــذارنـد. (مــثل پــروتئين، چــربي و كربوهيدرات‌ها). عواملي همچون استرس، التهاب روده ناشي از عفونت يا عدم تحمل مواد غذائي، ترشح آنزيم‌هاي گوارشي را كاهش مي‌دهد كه در نتيجه ترشح اسيد معده نيز كاهش يافته و ذرات هضم‌نشده كربوهيدرات‌ها، چربي و پروتئين وارد قسمت پائين معده و بنابراين باعث سوزش و تخمير و درد و نفخ مي‌شوند.

بهبود آنزيم‌هاي گوارشي
رعايت نكاتي كه در مورد بهبود اسيدمعده ذكر شد، به بهبود آنزيم‌هاي گوارشي نيز كمك مي‌كند. علاوه بر آن: از خوردن مواد غذايي خام به مدت يك الي دو ماه خودداري كرده و به جاي آن سوپ و سالاد را جايگزين كنيد تا معده و دستگاه گوارش شما مدتي استراحت كند و دوباره ترشح آنزيم‌هاي گوارشي افزايش يابد. در حين خوردن غذا مكمل آنزيم گوارشي مصرف كنيد، تا هضم غذا افزايش و نفخ معده و درد كاهش يابد.

عدم تحمل غذا
عدم تحمل غذا كاملاً متفاوت از حساسيت غذايي است. در حساسيت غذايي، تقريباً بلافاصله پس از خوردن هر مقدار غذاي حساسيت‌زا، بدن حساسيت نشان مي‌دهد و علائم آن به صورت‌هاي مختلف بروز مي‌كند كه گاه بسيار شديد هستند؛ ولي در عدم تحمل غذا، بدن بسيار زيركانه پاسخ مي‌دهد و اين نشانه‌ها ممكن است 48 ساعت بعد آشكار مي‌شوند. عدم تحمل غذا معمولاً زماني رخ مي‌دهد كه شما غذايي را كه بسيار دوست داريد، به صورت روزانه و مكرر و منظم مصرف كنيد. با خوردن غذاي مشابه در هر روز، اسيدمعده و آنزيم‌هاي گوارشي كاهش يافته و به سادگي دستگاه گوارش دچار اختلال و استرس مي‌شود.
مثلاً انگليسي‌ها بيشتر گندم، تخم‌مرغ، كنجد، سويا، شكلات، بادام زميني و لبنيات مصرف مي‌كنند و به همين دليل بدن آنها اغلب به اين مواد واكنش نشان داده و آنها را تحمل نمي‌كند. نشانه هاي ظاهري عدم تحمل غذا عبارتند از: آبريزش بيني، سردرد، كاهش انرژي بدن، حلقه تيره زيرچشم، بداخلاقي، نفخ، اسهال و يا يبوست. عدم تحمل غذا در طولاني مدت موجب التهاب روده مي‌شود. در اين وضعيت سوراخ كوچكي در امتداد مجراي روده ايجاد شده و ذرات غذاي هضم نشده و مواد سمي از روده وارد جريان خون مي‌گردد و مسموميت شديدي ايجاد مي‌كند، در نتيجه سيستم ايمني ضعيف و بدن خسته مي‌شود و نسبت به مواد غذايي ديگر نيز همان واكنش عدم تحمل را از خود نشان مي‌دهد.

پيشگيري از عدم تحمل مواد غذايي
رژيم غذايي خود را به مدت دو هفته يادداشت كنيد تا متوجه شويد از مواد غذايي كه بدن نسبت به تحمل آنها حساس‌تر است، به طور متوسط چقدر استفاده مي‌كنيد. اين مواد شامل، گندم، تخم‌مرغ، كنجد، سويا، شكلات، بادام زميني، لبنيات، صدف، مخمر و گلوتن هستند. مواد غذايي را كه بارها و بارها مصرف كرده‌ايد، دست‌كم به مدت
3-4 هفته از رژيم غذايي خود حذف كنيد تا تأثير شگرف آن را ببينيد. رژيم غذايي خود را متنوع و از خوردن مكرر غذاهاي ثابت در روزهاي متفاوت خودداري كنيد. مصرف مكمل و غذاهاي گياهي و سبزيجات، التهاب ديواره روده را كاهش مي‌دهد.

ديسبيوزيس باكتريايي
ديسبيوزيس به معني به هم خوردن توازن باكتري‌هاي معده است. روده بزرگ شما ميزبان هزاران ميكروارگانيسم مي‌باشد كه بعضي از آنها مفيدند و در واقع به حفظ سلول‌هاي روده كمك و آنها را از ابتلا به بيماري و پوسيدگي محافظت مي‌كنند؛ اما برخي ديگر بالقوه مضر هستند؛ مانند مخمرها، انگل‌ها و برخي از باكتري‌ها كه به سلول‌هاي روده (ميزبان) آسيب رسانده و موجب مسموميت روده مي‌شوند. روده سالم، روده‌اي است كه بتواند ميان اين باكتري‌ها توازن ايجاد كند. اگر تعداد باكتري‌هاي بد روده افزايش يابد، به احتمال زياد دچار مشكل نفخ خواهيد شد.

براي افزايش باكتري‌هاي خوب در روده
خوردن ماست، سه تا چهار بار در هفته كاهش مصرف غذاهاي غني از قندكه موجب رشد بيش از حد باكتري بد و انگل و مخمر در روده مي‌شود. نوشيدن آب فيلتر شده و پاك در سفر مصرف روزانه مكمل‌هايي كه دست‌كم حاوي 4 ميليارد اسيدوفيلوس در هر كپسول هستند (حتماً بايد در يخچال نگهداري شوند).

تحرك كم روده
حركت كم و ضعيف روده، در واقع يعني يك روده راكد كه به سرعت مقدار پروبيوتيك‌ها در آن كاهش مي‌يابد و مقادير زيادي مواد سمي توليد مي‌شود؛ در نتيجه اشكالات زيادي در هضم مواد غذايي به وجود مي‌آيد كه در طولاني مدت به سلول‌هاي روده بزرگ آسيب مي‌رساند و حتي خطر ابتلا به سرطان روده بزرگ افزايش مي‌يابد. تحرك كم روده موجب نفخ، درد و يبوست مي‌شود و با ايجاد جوش روي پوست و سردردهاي مكرر و خستگي همراه است. اين مشكل مي‌تواند ناشي از عملكرد ضعيف عضلات روده يا عدم تعادل بين كلسيم و منيزيم و يا رژيم غذايي بدون فيبر و به طور كلي كاهش و كمبود آب بدن باشد كه به راحتي با رعايت نكات زير مي‌توان آن را بهبود بخشيد: بيش از 2 ليتر آب در روز بنوشيد. نوشيدن زياد آب، روده را هيدراته كرده، حجم مدفوع را افزايش مي‌دهد و آن را نرم مي‌كند. با گنجاندن مواد غذايي حاوي فيبر محلول مثل ميوه‌ها، سبزيجات، عدس، لوبيا، جو و برنج قهوه‌اي، حركت روده را افزايش دهيد. غذاهاي غني از منيزيم مصرف كنيد تا عملكرد عضلات روده بهبود يابد، سبزيجات سبز برگي شكل، آجيل، تخمه آفتابگردان و دانه‌ها منبع عالي از منيزيم هستند و مي‌توانيد به راحتي آنها را در محل كارتان به جاي تنقلات بي‌خاصيت و مصنوعي مصرف كنيد.

بهبود هضم مواد غذايي
ايجاد تغييرات چشمگير در رژيم غذايي معمولاً كمي دشوار است و نمي‌توان آن را به مدت قابل توجهي حفظ و رعايت كرد؛ اما با رعايت نكات بسيار ريز و ساده مي‌‌توان فرايند هضم را بهبود بخشيد:
1) روزانه يك قاشق غذاخوري كلم ترش به سالاد خود بيفزاييد؛ زيرا مملو از باكتري‌هاي خوب (پروبيوتيك) است.
2)‌در غذاهاي خود از زنجفيل، نعناع و رازيانه استفاده كنيد؛ زيرا گاز معده را كاهش مي‌دهند. مي‌توانيد آنها را در سبزي خوردن استفاده كنيد و يا از دم‌كرده آنها يك چاي خوب و گرم تهيه كرده و بنوشيد.
3)‌خوردن ميوه در زمان نامناسب موجب نفخ معده مي‌شود؛ به خصوص بعد از غذا. بهترين زمان خوردن ميوه، نيم ساعت قبل از غذاي اصلي و يا دست‌كم دو ساعت بعد از آن است.
4)‌نوشيدن نوشابه‌هاي مصنوعي كه اغلب حاوي قند بالايي هستند، موجب نفخ مي‌شوند، بهتر است آب را جايگزين آنها كنيد.
5)‌ گياه تازه پاپايا و آناناس حاوي بروملين و منبع خوبي از آنزيم‌هاي گوارشي مفيد و همچنين سرشار از ويتامين‌ و مواد معدني هستند. آنها را در رژيم غذايي روزانه خود بگنجانيد.

نوشته آمنه چوپاني

از IUD چه مي‌دانيم؟

2012-03-26T09:22:12Z

یکی از روش‌هاي ضد بارداري براي خانم‌ها IUD است كه به صورت سرپايي و داخل مطب يا مركز درماني در رحم جايگذاري مي‌شود و سال‌هاست در دنيا و ايران مورد استفاده قرار مي‌گيرد. IUD ميرنا در دهه اخير به‌طور وسيع مورد استفاده قرار گرفته است. اين وسيله ضد بارداري حاوي هورمون پروژسترون است كه روزانه مقدار 20 ميكروگرم از آن آزاد شده و عمدتاً روي لايه پوشاننده داخل رحم (آندومتر) تاثير مي‌گذارد و مانع رشد بيش از حد آن مي‌شود. غلظت دارو در خون بسيار كمتر از غلظت آن در داخل رحم و كمتر از نصف ميزاني است كه توسط كپسول‌هاي زير جلدي در خون جريان دارد و حتي بسيار كمتر از هنگامي است كه قرص ضد حاملگي دوران شيردهي مصرف مي‌شود.
كاهش خونريزي قاعدگي به سلامت خانم‌ها كمك مي‌كند. ميزان خونريزي ماهانه بايد در حد 30-80 سانتي‌مترمكعب (2-5 قاشق غذاخوري) باشد؛ بنابراين خانم‌هايي كه بيش از اين مقدار خون دفع مي‌كنند، دچار عوارض كم‌خوني خواهند شد. پس IUD ميرنا در خانمي كه خونريزي قاعدگي زياد دارد مي‌تواند به كم كردن خونريزي كمك كند.

تاثير بر درد قاعدگي

يكي از علل قاعدگي دردناك، خونريزي زياد است. علت ديگر فيبروم رحمي و ديگري آدنوميوزيس و نيزآندومتريوزيس مي‌باشد. IUD ميرنا درد قاعدگي با علت‌هاي فوق را بهبود مي‌بخشد.

جلوگيري از هيپرپلازي آندومتر

همانطور كه مي‌دانيد، امروزه تعداد افراد چاق به‌دليل سبك زندگي (كم‌تحركي، استفاده از تكنولوژي‌هايي مثل جاروبرقي، ماشين لباسشويي، ظرفشويي، اتومبيل) و مصرف زياد مواد غذايي و كالري، به‌ويژه چربي‌ها و مواد مغذي بيشتر شده است. خانم‌هاي چاق بيشتر از افراد عادي دچار مقاومت به انسولين و نيز تخمدان پلي كيستيك (تنبلي تخمدان) مي‌شوند. معمولاً نيز تاخير قاعدگي همراه با حجم زياد خونريزي قاعدگي دارند. در اين افراد هورمون استروژن در بافت چربي ساخته مي‌شود. مخاط رحم رشد بيش از حد دارد، به‌طوري كه گاه منجر به مراحل اوليه بدخيمي آندومتر مي‌شود. استفاده از IUD ميرنا در اين افراد مانع رشد اضافي مخاط رحم شده و حجم خونريزي را كم مي‌كند. بديهي است كه اولين توصيه به اين افراد رساندن وزن به حد طبيعي است. تاثير برميوم رحمي فيبروم رحمي، بيماري شايع خانم‌هاي در سن باروري است؛ به‌طوري كه از هر سه خانم
15-50 ساله يك نفر به آن مبتلاست (يعني 30 درصد زنان). يكي از عوامل مهم در رشد فيبروم رحمي هورمون استروژن است كه مي‌تواند آن را كنترل و كم كند؛ بنابراين پروژسترون ترشحه از IUD ميرنا در كاهش رشد فيبروم موثر است. از طرف ديگر خانمي كه فيبروم رحمي دارد، معمولاً از خونريزي زياد قاعدگي و درد قاعدگي رنج مي‌برد و ميرنا اين دو عارضه را نيز كنترل مي‌كند. البته از ميرنا در ميوم رحمي بيشتر براي سايزهاي كوچك فيبروم استفاده مي‌شود و فيبرومي كه به‌دليل بزرگي‌اش به اعضاي مجاور فشار مي‌آورد، بايد جراحي شود.

استفاده از IUD در بيماري‌هاي خاص

IUD ميرنا در افرادي كه اختلالات انعقادي و در نتيجه خونريزي رحمي زياد دارند، بسيار كمك كننده است. همچنين در بيماران كليوي و در افرادي كه پيوند كليه شده و اختلالات قاعدگي دارند و خونريزي برايشان بسيار مضر است، تاثير بسزايي دارد. در افرادي كه از IUD ميرنا استفاده مي‌كنند، احتمال ابتلا به سرطان آندومترو دهانه رحم كمتر است و اين موضوع در مطالعات گسترده‌اي به اثبات رسيده است. IUD ميرنا وسيله‌اي مطمئن براي جلوگيري از بارداري است و احتمال حامله شدن را تقريباً به صفر مي‌رساند (9/99 درصد مؤثر است) اين وسيله در مشاغلي مثل پرسنل پرواز، ورزشكاران، مشاغل ماموريتي بسيار مورد استقبال قرار مي‌گيرد.
افرادي كه سرطان پستان، تومور كبدي و يا بيماري فعال كبدي دارند، نبايد از اين روش استفاده كنند. 75 درصد از كساني كه از اين روش استفاده مي‌كنند، تخمك‌گذاري ماهانه دارند و يك پنجم، درجاتي از قطع قاعدگي موقت را تجربه مي‌كنند. با اينكه اين وسيله گران به‌نظر مي‌رسد (در ايران حدود 220 هزار تومان است)، ولي وقتي كه در مدت پنج سال آن‌را در نظر مي‌گيريم، بسيار به صرفه است.

تأثيرشيردهي

در افراد شيرده، با شروع قاعدگي حجم شير كم مي‌شود و IUD ميرنا چون مدت و مقدار خونريزي را كم مي‌كند و گاه قطع قاعدگي مي‌دهد، مي‌تواند از كم شدن شير در اثر خونريزي قاعدگي جلوگيري كند و مانع اختلالات قاعدگي شيردهي كه گاه به صورت خونريزي شديد ظاهر مي‌شوند، گردد.

نوشته شده توسط : دكتر لادن سيفي

هايپوگلايسمي (افت قند خون) hypoglycemia

2012-03-23T09:21:33Z

گلوكز (قند)، سوخت متابوليك اجباري مغز در شرايط فيزيولوژيك به شمار مي‌رود. در مقابل، ديگر اعضا مي‌توانند علاوه بر گلوكز از اسيدهاي چرب نيز به منظور توليد انرژي استفاده كنند. مغز نمي‌تواند گلوكز را توليد كند و گليكوژن را تنها براي حمايت چند دقيقه‌اي ذخيره مي‌كند؛ بنابراين تأمين مداوم گلوكز ضروري است كه با انتشار تسهيل‌شده از خون شرياني انتقال مي‌يابد. هنگامي كه غلظت گلوكز به زير محدوده فيزيولوژيك افت مي‌كند، انتقال گلوكز از خون به مغز، براي متابوليسم و عملكرد انرژي مغزي كافي نخواهد بود؛ بنابراين تعجبي ندارد كه مكانيسم‌هاي فيزيولوژيك اضافي از بروز هايپوگلايسمي جلوگيري كنند يا آن را به سرعت تصحيح نمايند. به اين ترتيب كه وقتي سطح گلوكز به محدوده هايپوگلايسمي نزديك و نهايتاً به اين محدوده مي‌رسد، نوعي توالني مشخص، موسوم به پاسخ‌هاي تنظيم متقابل هورموني رخ مي‌دهد. گلوكاگن، اولين و مهم‌ترين اين هورمون‌هاست كه با مكانيسم‌هايي سعي در افزايش سطح گلوكز خون دارد. اپي‌نفرين مي‌تواند نقش مهمي در پاسخ‌ها به هايپوگلايسمي، خصوصاً در موارد ناكافي بودن گلوكاگن ايفا كند. هنگامي كه هايپوگلايسمي به طول مي‌انجامد، هورمون رشد و كورتيزول نيز مصرف گلوكز را كاهش مي‌دهد و از توليد آن حمايت مي‌كنند.

علل
هايپوگلايسمي به دو نوع بعد از غذا خوردن و يا ناشتا گروه‌بندي مي‌شود؛ با اين حال هايپوگلايسمي در زمينه باليني بيشتر به دليل درمان ديابت ايجاد مي‌شود. هايپوگلايسمي بعد از غذا خوردن تنها بعد از وعده‌هاي غذايي رخ مي‌دهد و در كودكان مبتلا به نقايص آنزيمي نادر و خاصي از متابوليسم كربوهيدرات، مثلاً در عدم تحمل فروكتوز ارثي و گالاكتوز به وجود مي‌آيد. همچنين در برخي افراد كه تحت عمل جراحي معده قرار گرفته‌اند نيز ديده مي‌شود. ولي هايپوگلايسمي ناشتا علل متعددي شامل داروها (به‌خصوص داروهاي ديابت)، مصرف الكل، نارسايي كبد، قلبي و كليوي، نقايص اندوكرين، تومورهاي سلول‌هاي غيربتا و هايپرانسوليني اندرژن دارد.

تظاهرات باليني
نشانه‌هاي هايپوگلايسمي را مي‌توان به دو گروه، شامل پاسخ‌هاي نروگليكوپنيك و نروژنيك لاتونوم تقسيم‌بندي كرد. نشانه‌هاي نروگليكوپنيك، ناشي از اثر مستقيم محروميت گلوكز نروني در سيستم عصبي مركزي است. اين موارد عبارتند از: تغييرات رفتاري، گيجي، ضعف، تشنج، از دست دادن هوشياري و در صورت شديد بودن و طولاني شدن هايپوگلايسمي، بروز مرگ. پاسخ‌هاي اتونومي ناشي از هايپوگلايسمي عبارتند از: نشانه‌هاي آدرنرژيك نظير تپش قلب، لرزش دست‌ها و اضطراب. نشانه‌هاي كولينرژيك هم تعريق، گرسنگي و پارستزي است. علائم شايع هايپوگلايسمي عبارتند از: رنگ پريدگي و تعريق شديد، تپش قلب و افزايش فشار خون سيستولي به ميزان قابل توجه؛ تظاهرات نروگليكوپنيك برخلاف غيراختصاصي بودن، از علائم اصلي محسوب مي‌شوند. نقايص كانوني نرولوژيك گذرا، گاهي رخ مي‌دهند.

تشخيص
علائم هايپوگلايسمي غيراختصاصي هستند و در بين افراد مختلف متفاوتند و از زماني به زمان ديگر در يك فرد خاص نيز مي‌تواند متفاوت باشد. بنابراين اگرچه در تشخيص هايپوگلايسمي شرح حال اهميت ويژه‌اي دارد، اما نمي‌توان آن را تنها بر اساس علائم و نشانه‌ها تشخيص داد. همچنين تشخيص هايپوگلايسمي را نبايد تنها بر اساس سنجش قندخون بنا نهاد؛ مگر اينكه سطح آن بسيار پايين باشد؛ لذا جهت تشخيص هايپوگلايسمي، تريادوپيل كه شامل علائم، ناشي از هايپوگلايسمي، سطح گلوكز خون پايين (كمتر از mg/dl 54) و رفع علائم، وقتي كه سطح گلوكز خون افزايش مي‌يابد،
mg/dl 70 باشد، طبيعي در نظر گرفته مي‌شود، mg/dl 54-70، مشكوك است و كمتر از mg/dl 54 نشانه هايپوگلايسمي است.عموماً غلظت گلوكز وريدي اگر بالاي

رويكرد به بيمار
علاوه بر تشخيص و تأييد هايپوگلايسمي و در اغلب موارد درمان فوري، تشخيص مكانيسم هايپوگلايسمي به منظور انتخاب درماني كه بتواند از بروز هايپوگلايسمي راجعه جلوگيري كند يا آن را به حداقل برساند، ضرورت خواهد داشت؛ لذا در صورت شك به هايپوگلايسمي، ابتدا اگر بيمار مبتلا به ديابت است، بايد رژيم درماني وي اصلاح شود و جدي پيگيري كنيم ولي اگر ديابتي نيست ابتدا بايد بيماري‌هاي مسبب هايپوگلايسمي (بيماري شديد كبدي، كليوي، قلبي، سپيس) و داروها را رد كنيم و در صورت وجود نيز آنها را درمان نماييم ولي در صورتي كه بيمار هيچ يك از بيماري‌هاي فوق را نداشت بايد با توجه به ميزان قندخون و در صورت نياز با انجام تست‌هاي اختصاصي علت آن را مسجل نماييم كه قطعاً مشورت با پزشك متخصص را مي‌طلبد. با توجه به اين كه هايپوگلايسمي در زمينه باليني بيشتر به سبب درمان ديابت ايجاد مي‌شود، لذا پاره‌اي مطالب را در اين خصوص متذكر مي‌شوم.

در بيماران ديابتي
شيوع و اثرات: چنانچه خطر بروز هايپوگلايسمي وجود نداشت، درمان ديابت توسط تجويز مقادير كافي انسولين يا داروهاي مؤثر ديگر به حدي كه غلظت گلوكز پلاسما را به حدطبيعي يا پايين‌تر از آن برساند، به سادگي امكان‌پذير است به سبب نقايص موجود در تمامي رژيم‌هاي جايگزين انسولين افراد مبتلا به ديابت نوع يك، در معرض خطر دوره‌هايي از هايپرانسولينمي نسبي و هايپوگلايسمي حاصل قرار دارند و افرادي كه سعي مي‌كنند قندخون را نزديك به حدطبيعي كنترل كنند ممكن است چندين اپيزود هايپوگلايسمي بدون علامت يا علامتدار را در هفته تجربه كنند. در 10 درصد موارد سطح گلوكز پلاسما ممكن است به كمتر از mg/dl 54 برسد. چنين بيماراني از يك يا دو حمله هايپوگلايسمي شديد و ناتوان‌كننده موقتي در سال رنج مي‌برند كه با تشنج و كما همراه است. اگرچه بهبود كامل اين شرايط به عنوان يك قاعده محسوب مي‌شود، احتمال بروز نقايص شناختي پايدار افزايش مي‌يابد اما نقايص نرولوژيك دائمي نادر مي‌باشند. هايپوگلايسمي و ديابت نوع دو از شيوع كمتري برخوردار است اما با اين حال در افراد تحت درمان با انسولين يا سولفونيل اوره رخ مي‌دهد. گاه بيماران تحت درمان با سولفونيل اوره‌هاي طولاني اثر نظير گلي‌بن كلاميد ممكن است اپيزودهاي هايپوگلايسمي را تجربه كنند كه تا مدت 24 الي 36 ساعت به طول مي‌انجامد

علل.
زياد بودن مقدار انسولين يا قرص مصرفي اشتباه در تزريق مقدار صحيح انسولين تزريق اشتباه يك نوع انسولين به جاي نوع ديگر تزريق عضلاني انسولين حذف و يا به تعويق انداختن زمان صرف وعده‌هاي اصلي غذا يا ميان وعده‌ها فعاليت ورزشي شديد يكي از مواردي كه اهميت خاصي در مبحث هايپوگلايسمي دارد، افت قندهاي شبانه است. اين حالت در افرادي كه تزريق شبانه دارند، پيش مي‌آيد و معمولاً ناشي از سه علت است: زياد بودن مقدار انسولين تزريقي در شب عدم مصرف ميان‌وعده قبل از خواب فعاليت ورزشي شديد در بعدازظهردرمان هايپوگلايسمي: آموزش نحوه پيشگيري و درمان هايپوگلايسمي يكي از مهم‌ترين پايه‌هاي كنترل صحيح ديابت است و اين امر نه تنها جهت بيماران ديابتي لازم است، بلكه اعضاي خانواده و دوستان نزديك بيماران ديابتي نيز بايد با علائم هايپوگلايسمي و درمان آن آشنا باشند.

نوشته: دكتر محبوبه سادات حسيني

]]>

قرمز شدن چشم ها، علل و پیشگیری

2012-03-23T08:43:57Z

چشم‌ها وقتي قرمز مي‌شوند كه رگ‌هاي خوني ريز در سطح آن‌ها، گشاد و پر از خون شود. اين اتفاق در اثر نرسيدن اكسيژن كافي به قرنيه چشم و بافت‌هايي كه چشم‌ها را مي‌پوشانند، مي‌افتد. معمولاً قرمز شدن چشم‌ها خطرناك نيست و جاي نگراني هم ندارد، اما اگر دردناك شوند و ديد فرد دچار اختلال گردد، مي‌تواند نشان‌دهنده يك بيماري بسيار جدي باشد. وقتي كه قرمزي داخل چشم كمرنگ است، خون درون رگ‌ها غلظت كمتري دارد. اين حالت معمولاً صبح‌ها موقع بيدار شدن از خواب ايجاد مي‌شود.

علائم
ميزان قرمزي چشم‌ها معمولا نشانه خطرناك بودن يا نبودن آنها نيست و در صورتي كه نشان‌دهنده شرايطي خاص و نگران‌كننده باشد، با برخي علائم مثل درد همراه است.
ساير علائم عبارتند از: التهاب و تورم خشكي چشم‌ها   خارش سردرد و گردن درد دل درد! عطسه، سرفه و آبريزش بيني انقباض‌هاي ناگهاني عضلات مواد مخاطي تورم پاها و دست‌ها
علل قرمزي چشم‌ها در صبح‌‌:   كم‌‌خوابي، بدخوابي و قطع نفس در حين خواب (آپنه) مصرف الكل كه باعث ايجاد اختلال در خواب (REH) مي‌شود. تغذيه (مربوط به روز گذشته) استفاده از محصولات آرايشي چشم و پاك نكردن آنها قبل از خواب كاهش تراوش اشك چشم در طول شب
دلايل احتمالي قرمزي چشم‌ها در شب:    مواد سمي موجود در محيط تشعشعات ناشي از نور خورشيد وارد شدن فشار به چشم‌ها خستگي زياد دود سيگار بخارات و دودهاي شيميايي استفاده مداوم از لنزهاي تماسي

عوامل موثر در قرمزي چشم‌ها
چشم‌ها در اثر عوامل مختلفي قرمز مي‌شوند. برخي افراد بعد از انجام فعاليت‌هاي خاص دچار آن مي‌گردند. در برخي موارد نيز، اين قرمزي شب هنگام در حين خواب به وجود مي‌آيد و صبح وقتي خود را در آيينه مي‌بيند، متوجه آن مي‌شويد وقتي به مدت طولاني در معرض نورخورشيد و تشعشعات ناشي از آن قرار مي‌گيريد، چشم‌ها تحريك شده و قرمز مي‌شوند.
ساير عوامل قرمزي چشم‌ها: تورم پلك چشم
ورم ملتحمه زخم قرنيه و عفونت آن
خراشيدگي قرنيه ديابت وجود شيء خارجي در قرنيه   تورم عنبيه   داروهاي رقيق‌كننده خون استرس و نگراني‌هاي مضاعف سرماخوردگي حساسيت و تب بالا   بارداري نارسايي كليه (سنگ كليه) بيماري كبد فشار خون بالا
يائسگي هواي خشك عفونت رژيم‌هاي غذايي نامناسب كمبود ويتامين‌هاي B2 ،B6 و آمنيواسيدهاي هيستيدين، ليزين و فنيل آلانين

دلايل قرمزي چشم‌ها در كودكان
بيشتر كودكان به همان دلايلي كه بزرگ‌تر‌ها دچار قرمزي چشم مي‌شوند، ممكن است چشمشان قرمز شود (از آماس عنبيه گرفته تا حساسيت‌ها) ولي آنها نمي‌دانند كه نبايد چشم‌هاي خود را بمالند تا مشكل تشديد نشود. عفونت گوش، كم آبي بدن و حتي گرما و سرماي محيط كه از طريق منابع غيرطبيعي به وجود مي‌آيند، دلايل اصلي قرمزي چشم در كودكان هستند. در برخي موارد نادر، بيماري كاوازاكي كه با التهاب رگ‌هاي خوني همراه است نيز باعث قرمزي چشم‌ها مي‌شود. اين بيماري از هر 100 هزار كودك، 19 نفر را در ايالات متحده آمريكا دچار مي‌كند و با تب بسيار بالا همراه است. هر چه سن بالاتر مي‌رود، عملكرد بافت‌هاي چشم ضعيف‌تر مي‌شود؛ به طوري كه در پيري اين بافت‌ها آنقدر ضعيف عمل مي‌كنند كه برخي مشكلات، از جمله اختلالات مربوط به بينايي را ايجاد مي‌كنند. پيرچشمي، آب مرواريد، فساد ماهيچه‌هاي چشم، آب سياه، خراشيدگي قرنيه و ... از عوارض پيري و تأثير آن روي چشم‌ است. تمام اين موارد با قرمزي چشم‌ها همراهند. عوامل ديگري همچون استفاده از داروهاي رقيق‌كننده خون، حساسيت‌ها، فرو رفتن شيء خارجي در چشم و ... نيز در سنين پيري باعث قرمزي چشم‌ها مي‌شوند.

برطرف كردن
در اغلب موارد، خستگي چشم باعث قرمزي آن مي‌شود و نياز به هيچ مداوايي نيست؛ چرا كه با استراحت كردن برطرف مي‌شود. در موارد شديدتر كه قرمزي چشم با استراحت نيز برطرف نمي‌شود، بهتر است به يك چشم‌پزشك مراجعه كنيد. معمولاً استفاده از قطره چشم براي برطرف كردن قرمزي چشم‌ها و استفاده از محلول نمك براي خارج كردن شيء خارجي فرو رفته داخل چشم، مفيد است. اگر قرنيه ورم كرده باشد، بايد از دست زدن به چشم‌ها و ماليدن آنها خودداري كنيد؛ چرا كه باعث عفونت بيشتر چشم‌ها مي‌شوند.

درمان‌هاي طبيعي قرمزي چشم‌ها
برخي داروهاي گياهي و خانگي نيز مي‌توانند قرمزي چشم‌ها را برطرف كنند و تأثير زيادي در سلامت چشم‌ها دارند. براي درمان تحريكات وحساسيت چشم مي‌توان از چاي استفاده كرد. مقداري چاي را دم كرده و بعد از صاف كردن روزي دو تا سه بار چشم‌ها را با آن شستشو دهيد. براي شست وشوي چشم مي‌توان از بابونه نيز استفاده كرد. مقداري گل بابونه را در يك فنجان آب جوش بريزيد و بعد از نيم ساعت آن را صاف كنيد و چشم‌ها را با آن شستشو دهيد. براي تقويت چشم‌ها هر روز يك ليوان آب هويج خام بنوشيد. براي جلوگيري از ريزش اشك و خارش چشم و همچنين تقويت بينايي و رفع قرمزي آن مي‌توانيد از روغن زيتون استفاده كنيد. روزانه دو تا سه بار، يك تا دو قطره روغن زيتون را در چشم‌ها بچكانيد. با استفاه از كمپرس گرم نيز مي‌توانيد از شدت قرمزي چشم‌ها و التهاب آن‌ها بكاهيد. به اين ترتيب كه يك دستمال كاملاً تميز را بشوييد و داخل ظرف آب نبستاً گرم فرو برده و روي چشم‌ها قرار دهيد.

نكاتي براي رفع قرمزي چشم‌ها و پيشگيري از آن
چشم‌هاي خود را ببنديد و روي آنها آب سرد بريزيد تا احساس آرامش و راحتي كنيد. از كمپرس سرد (يخ‌هاي كوچكي كه داخل حوله گذاشته‌ايد) استفاده كنيد.
ميزان دريافت ويتامين‌‌هاي A و B را افزايش دهيد. از دود سيگار بپرهيزيد. بخارات و دودهاي شيميايي غليظ، مواد سمي موجود در محيط و تشعشعات زيانبار خورشيد نيز همين تأثير را روي چشم‌ها دارند و تا مي‌توانيد از آنها دوري كنيد. از عينك‌هاي ايمني و محافظ استفاده كنيد؛ به خصوص وقتي جايي هستيد كه گرد و خاك زيادي در محيط پخش است. اگر از لنزهاي چشمي استفاده مي‌كنيد، به توصيه‌هاي پزشك در مورد نحوه مصرف توجه و عمل نماييد. وسايل آرايشي چشم‌ها را در صورت كهنگي و فساد دور بيندازيد و اجازه ندهيد كس ديگري از لوازم شخصي شما استفاده كند.

مواد غذايي مؤثر در جلوگيري از قرمزي چشم‌ها
نوشيدن آب فراوان (آب مقطر بسيار مناسب‌تر است). ميوه‌هاي تازه به خصوص انواع توت كه سرشار از فلونوئيدها هستند. غذاهايي كه سرشار از ويتامين‌هاي E و C هستند؛ مثل سبزيجات و ميوه‌هاي خام بنشن‌ها و حبوبات اسيدهاي چرب اصلي موجود در ماهي، آجيل و سبزيجات برگدار مثل كلم و اسفناج كلسيم، منيزيم و ويتامين D روغن بذر كتان روغن زيتون

مصرف غذاهاي زير را نيز محدود كنيد
مارگارين و چربي‌هاي هيدروژنه محصولات لبني چربي‌هاي اشباع شده نمك
شيره ذرت، قند، شكر، شكلات و كليه مواد غذايي كه حاوي شيرين‌كننده‌هاي غليظ هستند. روغن‌هاي تصفيه شده غذاهاي كبابي، دودي و سرخ كردني الكل

]]>

مخاطرات بارداری در سن بالا

2012-03-23T08:39:48Z

بسياري از خانم‌ها به دلايل مختلف از قبيل ازدواج در سنين بالا، برخي مشكلات اقتصادي، ادامه تحصيل و ناباروري، در سنين بالاتر باردار مي‌شوند. به طور كلي حاملگي بعد از سن 35 سالگي را حاملگي پرخطر مي‌گويند، زيرا در اين سنين، خطرات و عوارض بارداري، ناهنجاري‌ها، مرگ و مير مادر و جنين افزايش مي‌يابد. احتمال ناباروري نيز در ميان زناني كه در سنين بالاتر هستند، بيشتر است. سن مناسب بارداري بر سلامتي مادر و جنين تأثير مي‌گذارد. بسياري از پزشكان سن مناسب را بين 20- 35 سالگي مي‌دانند. هر چند كه مشكلات بارداري در سنين بالاي 35 سال، با پيشرفت‌هاي علمي و پزشكي بسيار كمتر از قبل شده است، اما هنوز هم خطرات زيادي در اين رابطه مادر و جنين را تهديد مي‌كند.

مهم‌ترين مشكلات
از مهم‌ترين مشكلات مربوط به بارداري در سنين بالا مي‌توان به موارد زير اشاره كرد:
ناهنجاري‌هاي كروموزمي فشار خون بالا ديابت افزايش احتمال سقط جنين احتمال بيماري‌هاي عفوني در مادر احتمال تولد زودهنگام نوزاد نياز به مراقبت‌هاي خاص پزشكي در دوران بارداري

ناهنجاري‌هاي كروموزومي
وقتي كه سن بارداري افزايش مي‌يابد، احتمال آنكه نوزاد با يك نقص مادرزادي به دنيا بيايد، بيشتر است و اين احتمال در سنين بالاي چهل سالگي افزايش مي‌يابد. يكي از مهم‌ترين اين ناهنجاري‌ها سندرم داون مي‌باشد. مادراني كه در سنين 35- 39 سالگي باردار مي‌شوند، احتمال بروز سندرم داون و ساير مشكلات كروموزمي و نارسايي‌هاي ژنتيكي در نوزادشان دو در هزار است. اين رقم در مادران 40- 44 ساله به چهار در هزار و در سنين بالاي 45 سالگي به چهارده به هزار مي‌رسد. اگر در سنين بالاي چهل سالگي هستيد و قصد باردار شدن داريد، بايد كاملاً تحت مراقبت‌هاي خاص باشيد و حتماً آزمايش‌هاي ژنتيكي را انجام دهيد تا در صورت وجود هرگونه نارسايي ژنتيكي اقدام به سقط كنيد. اختلالات كروموزمي شايع‌ترين علت سقط جنين محسوب مي‌شوند.

فشار خون بالا
از جمله اختلالات شايع دوران بارداري، به‌خصوص بارداري در سنين بالا، ابتلا به فشار خون بارداري و علت آن اختلال در عملكرد سيستم بدن است. فشار خون بالا مي‌تواند در خونرساني به جفت اختلال ايجاد كند و در نتيجه اكسيژن كافي به جنين نرسد و در رشد جنين اختلال به وجود آيد. اين عوامل سبب زايمان زودرس و مرگ جنين در داخل رحم مي‌شود. افزايش فشار خون در دوران بارداري خطر ابتلا به بيماري‌هاي قلبي را افزايش مي‌دهد. اين دسته از مادران بيشتر در معرض بيماري‌هاي قلبي هستند؛ لذا بايد مرتباً فشار خون‌شان كنترل شود. فشار خون زنان باردار در هر سني نبايد از 14 بالاتر برود. افزايش فشار خون با علائمي مثل خستگي زياد، تنگي نفس، سردرد، قرمزي پوست، حالت تهوع و استفراغ، زودرنجي و تحريك‌پذيري، تورم دست و پا و برخي علائم ديگر بروز مي‌كند. پاره شدن عروق مغزي و حتي تشنج در اثر فشار خون بالا نيز ممكن است رخ دهد.

ديابت
انسولين نوعي ماده شيميايي است كه به بدن كمك مي‌كند قند يا گلوكز را هضم كند و اگر بدن قادر به توليد انسولين نباشد، فرد به ديابت دچار مي‌شود؛ يعني قند يا گلوكز در خون انباشته شده و به ارگان‌هاي داخلي بدن، چشم‌ها، سيستم عصبي و رگ‌هاي خوني آسيب مي‌رساند. ديابت بارداري در طول دوران بارداري ايجاد مي‌شود و معمولاً شكل متوسطي از ديابت است؛ اما اين افزايش نسبي و معمولي قند خون نيز مي‌تواند به جنين آسيب زيادي برساند. ديابت بارداري باعث سنگين شدن بيش از حد جنين و به تبع آن مشكلات مربوط به زايمان و نياز به زايمان سزارين مي شود. نوزاد نيز معمولاً پس از تولد مشكلاتي همچون هايپو گليسمي (قندخون پايين) و زردي يا يرقان خواهد داشت. بارداري در سنين بالاي 35 سالگي، خطر ديابت بارداري را دو برابر مي‌كند؛ يعني از هر 100 زن باردار بالاي 35 سال، 3-5 نفر به ديابت بارداري مبتلا مي‌شوند. رشد ميزان ديابت بارداري از سال 1991 -2001، در ميان خانم‌ها، 61 درصد بوده است و اين آمار بسيار خطرناك است. ديابت بارداري را بايد از طريق رژيم غذايي و ورزش كنترل و هر روز قندخون را آزمايش كرد. كساني كه ديابت بارداري را تجربه مي‌كنند، 50- 60 درصد بيشتر از سايرين در سنين بالاتر دچار ديابت نوع 2 مي‌شوند. افراد چاق بيشتر در معرض ديابت بارداري قرار دارند.

خطر سقط جنين
احتمال سقط جنين در حاملگي‌هاي بالاي 35 سال، بسيار بيشتر است و ديابت، فشار خون بالا و قرار گرفتن جفت در پايين رحم، باعث افزايش اين احتمال مي‌شوند. از هر 10 زن باردار در سن 35 سالگي، 1 نفر دچار سقط جنين مي‌شود و از هر 5 زن در سن 40 سالگي، 1 مورد سقط جنين مي‌كند. همچنان كه سن افزايش مي‌يابد، تخمدان‌ها پيرتر مي‌شوند و تخمك‌ها آمادگي كمتري براي باروري خواهند داشت؛ به همين دليل برخي مشكلات و اختلالات ايجاد مي‌شود. در سنين كمتر از 30 سالگي، بدن از نظر فيزيكي آمادگي بيشتري دارد. در مورد مشكلات مربوط به بارداري در سنين بالا شايد مطالب زيادي شنيده باشيد؛ اما يكي از نكات مهم ديگر اين است كه در سنين پايين‌تر معمولاً مادر فشار فيزيكي را راحت‌تر تحمل مي‌كند. يك زن 25 ساله از نظر شرايط جسمي و همچنين مراقبت از كودك بسيار آماده‌تر از يك زن 35 يا 40 ساله است. او راحت‌تر مي‌تواند بيدار بماند و كمتر استراحت كند. مادرها بايد به اندازه كافي حوصله و توان و اشتياق داشته باشند تا با كودك 2-3 ساله خود بازي كنند. به دنيا آوردن فرزند، يعني قبول مسؤوليت‌هاي بسيار زياد و مادران جوان‌تر از نظر ذهني و عاطفي انعطاف‌پذيري بيشتري براي مسؤوليت‌ها و انجام تعهدات خود دارند.

آماد‌گي‌مادران براي بارداري در سنين بالا
به هر حال به علت برخي مسائل، مثل موقعيت مالي نامناسب، ازدواج در سن بالا و بسياري موارد ديگر، بارداري برخي خانم‌‌ها به تعويق مي‌افتد. اما در اين گونه موارد چه بايد كرد: اولاً خانم‌ها بايد دانش خود را در مورد خطرات بارداري در سنين بالا افزايش دهند. آنها بايد با خطراتي مثل اختلالات كروموزمي آشنا باشند و بدانند كه انجام برخي آزمايش‌ها ضروري است. قبل از اقدام به بارداري بايد مشكلاتي از قبيل فشار خون، ديابت، مشكلات تيروئيدي و چاقي را برطرف و يا كنترل كرد و در صورت وجود وضعيتي خاص، آن را به طور كامل براي پزشك شرح داد. حتماً ويتامين‌هاي مربوط به قبل از تولد نوزاد، به‌خصوص فوليك اسيد را مصرف كنيد. با آنكه بارداري در سنين بالا احتمال بروز بسياري خطرات را افزايش مي‌دهد، اما بيشتر خانم‌هايي كه در سنين بالا بچه‌دار مي‌شوند، كودكان سالمي هم به دنيا مي‌آورند. هر چه بيشتر آموزش ديده باشيد، مي‌توانيد خود را از خطرات احتمالي دورتر كنيد. اما بارداري در سنين نسبتاً بالاتر چند مزيت هم دارد؛ مثلاً ثبات رواني مادر بيشتر و روال عادي زندگي، سالم‌تر و محكم‌تر از پيش است. مادران در اين سنين با تجربه بيشتر از كودك خود مراقبت كرده، احساس ترس و درماندگي كمتري در مورد به دنيا آوردن و بزرگ كردن او دارند و كنترل خود را نسبت به مادران بسيار جوان، بيشتر حفظ مي‌كنند. پدر و مادر وقتي كه از نظر مالي و اخلاقي به يك آسايش و رفاه نسبي مي‌رسند، با دلهره كمتر و خيالي آسوده‌تر به نگهداري و تربيت فرزند خود مي‌پردازند.

سال91 پرونده الكترونيك سلامت درنیمی ازاستان‌هااجرائی می شود

2012-03-23T08:39:44Z

مسوول دفتر آمار و فناوري اطلاعات وزارت بهداشت با اشاره به برنامه‌ريزي‌هاي صورت گرفته به منظور گسترش پرونده الكترونيك سلامت در استان‌هاي مختلف كشور، گفت: برنامه آن است كه سال 91 نيمي از استان‌هاي كشور تحت پوشش پرونده الكترونيك سلامت قرار گيرند.

دكتر حسين رياضي در گفت‌وگو با خبرنگار بهداشت و درمان ايسنا، با اشاره به آخرين اقدامات انجام شده در خصوص تشكيل پرونده الكترونيك سلامت براي ساكنين استان‌هاي مختلف كشور، گفت: پرونده الكترونيك سلامت در سال جاري در چهار استان كشور شامل استان‌هاي تهران، مشهد، قم و فارس عملياتي شده است.

وي با بيان اين كه تشكيل پرونده الكترونيك سلامت در دو حوزه بهداشت و درمان پيش مي‌رود، ادامه داد: تشكيل پرونده الكترونيك سلامت در حوزه بهداشت كاملا هماهنگ با برنامه پزشك خانواده و نظام ارجاع خواهد بود. پرونده الكترونيك سلامت در حوزه درمان نيز درمان بستري و سرپايي را پوشش مي‌دهد كه بيمارستان‌ها، آزمايشگاه‌ها و مراكز درمان سرپايي را شامل مي‌شود.

رياضي با بيان اين كه بخش عمده تشكيل پرونده الكترونيك سلامت در استان تهران تشكيل شده است، افزود: اكنون 31 بيمارستان تهران به اين سامانه متصل هستند.

به گفته مسوول دفتر آمار و فناوري اطلاعات وزارت بهداشت، 347 مركز بهداشتي درماني شهري در سراسر كشور به اين سامانه متصل هستند. در مجموع حدود 25 ميليون پرونده پايه هويتي و حدود 450 هزار پرونده بستري و سرپايي مرتبط با خدمات سلامت تشكيل شده است.

شعار امسال روز جهانی سل، کنترل سل در کودکان است

2012-03-23T08:26:48Z

بیماری سل یک نوع بیماری واگیر باکتریایی است که بر اثر تماس نزدیک با فرد مبتلا منتقل می‌شود، ۲۵ مارس روز جهانی سل است و سازمان بهداشت جهانی شعار امسال این روز را کنترل و به صفر رساندن سل در بین کودکان اعلام کرده است.

اکثر موارد ابتلا به بیماری سل در کشورها و مناطق فقیر رخ می‌دهد، سالانه ۵۰۰ هزار کودک در دنیا به این بیماری مبتلا می‌شوند و از بین آنها ۷ هزار نفر بر اثر این بیماری جان خود را از دست می‌دهند.

رئیس مرکز مدیریت بیماریهای واگیر وزارت بهداشت ادامه داد: بیماری سل در دو نوع سل ریوی و سل خارج از ریه است و اکثر کودکانی که بر اثر این بیماری جان خود را از دست می‌دهند به سل ریوی مبتلا هستند.

در کشورهایی که برنامه واکسیناسیون سراسری نوزادان در برابر بیماری سل اجرا می‌شود میزان ابتلا به این بیماری در بین کودکان بسیار کمتر است و اگر هم این کودکان به بیماری سل مبتلا شوند سل شدید نمی‌گیرند.

مهمترین راه برای پیشگیری از بروز سل در کودکان این است که اگر در خانه‌ای فرد مبتلا به سل وجود دارد باید کودکان آن خانه تحت مراقبت ویژه قرار گیرند و از تماس نزدیک با فرد بیمار دور بمانند زیرا احتمال ابتلای آنها به این بیماری در این خانه‌ها زیاد است به خصوص اگر خانواده فقیر باشد و تغذیه خوبی نداشته باشند.

در خانواده های فقیر به ویژه اگر مادر به بیماری سل یا HIV مبتلا باشد امکان ابتلای فرزندان به بیماری سل زیاد است.

در مورد کودکان زیر ۵ سال مسئله این است که تشخیص بیماری سل به مراتب مشکل تر از افراد بزرگسال است زیرا در افراد بزرگسال در صورت شک به این بیماری، با آزمایش خلط این بیماری تشخیص داده می‌شود ولی برای کودکان زیر ۵ سال گرفتن خلط کار مشکلی است و در مواردی تشخیص دقیق بیماری را با مشکل مواجه می‌کند.

رئیس مرکز مدیریت بیماریهای واگیر وزارت بهداشت ادامه داد: هر چه سن کودک پایین تر باشد مثلاً کودکان زیر یکسال تشخیص این بیماری مشکل تر و خطر بیماری بیشتر می‌شود به همین علت مهمترین کار برای پیشگیری از این بیماری این است که به محض تشخیص این بیمار در یک فرد خانواده باید تمام کودکان آن خانه نیز تحت مراقبت جدی قرار گیرند.

در مورد کودکان مسئله مهم دیگر این است که دسترسی به داروهای ضد سل مشکلتر است و در بسیاری از کشورهای فقیر کودکان به این داروها دسترسی ندارند.

در کشور ما سالانه حدود ۹ هزار نفر به بیماری سل مبتلا می‌شوند که نیمی از آنها سل ریوی و نیم دیگر سل ‌خارج از ریه دارند، تمام نوزادان کشور در بدو تولد واکسن سل را دریافت می‌کنند، با این حال سالانه حدود ۳ درصد مبتلایان به سل در کشور را که حدود ۲۷۰ نفر هستند کودکان تشکیل می‌دهند.

مسئله مهم در مورد بیماری سل، این است که تعدادی از این بیماران بعد از تشخیص اولیه این بیماری به جای اینکه درمان خود را که باید حداقل ۶ ماه ادامه دهند به علت بهبودی ظاهری اولیه بعد از چند هفته ( معمولاً ۳ تا ۴ هفته) درمان رها می‌کنند و متأسفانه بعد از مدتی به بیماری سل مقاوم به درمان مبتلا می‌شوند که درمان آن بسیار سخت و گرانقیمت است.

رئیس مرکز مدیریت بیماریهای واگیر وزارت بهداشت گفت: درمان بیماری سل مقاوم به درمان حداقل ۲ سال (و معمولاً بیشتر) طول می‌کشد و فرد در تمام این مدت باید در بیمارستان ویژه و نه حتی بیمارستان معمولی بستری باشد، عوارض داروهای آن به مراتب بیشتر است. هزینه داروهای سل معمولی طی ۶ ماه حدود ۶۰۰ تا ۷۰۰ هزار تومان است اما هزینه درمان و داروهای سل مقاوم به درمان بین ۲۵ تا ۴۰ میلیون تومان است که تمام آن را دولت می‌پردازد و برای بیمار رایگان است.

وی تأکید کرد: مهمترین علت بروز بیماری سل مقاوم به درمان همان طور که گفتم نیمه کاره رها کردن درمان سل معمولی است.

گویا گفت:‌ مهمترین توصیه ما به مردم این است که اگر در خانه آنها فردی به بیماری سل مبتلاست اولاً به سرعت تحت درمان قرار گیرند و درمان ۶ ماهه را کامل کنند و حتماً کودکان و اطرافیان آنها نیز به خصوص در چند هفته اول تحت معاینه و مراقبت پزشک باشند.

متأسفانه شیوع بیماری سل در استانهای فقیر کشور به مراتب بیشتر است و تقریباً تمام کشورهای همسایه ما اعم از همسایه‌های شمالی، شرقی و غربی با شیوع بالای این بیماری مواجه هستند، البته این بیماری با تماس ساده بین افراد منتقل نمی‌شود و بیشتر در بین افرادی که برای مدتی با یک فرد مبتلا تماس نزدیک دارند منتقل می‌شود.

رئیس مرکز مدیریت بیماریهای واگیر وزارت بهداشت اضافه کرد: یکی از برنامه های سازمان بهداشت جهانی برای کنترل سل در کشورها اجرای برنامه DOTS است که طی آن افراد مبتلا به این بیماری توسط یک فرد مطمئن هر روز تحت نظارت قرار می گیرند و داروهای خود را مصرف می‌کنند. این برنامه در کشور ما هم اجرا می‌شود و حتی در مواردی که چنین فردی در خانواده فرد نباشد مأموران بهداشتی حداقل در دو ماه اول به صورت روزانه به خانه فرد مراجعه می‌کنند و داروی بیمار را به او می‌دهند.

پیوند غضروف در یزد با موفقیت انجام شد

2012-03-23T08:22:26Z

یک جراح استخوان و مفاصل و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی یزد از عمل جراحی موفقیت آمیز پیوند غضروف برای نخستین بار در استان یزد خبرداد.

سیدمحمد ابریشم نقص‌های غضروفی را یکی از عمده‌ترین نقص‌های زانو عنوان کرد و افزود: انواع تکنیک‌ها برای برطرف کردن نقص غضروفی به کار می‌رود که یکی از جدیدترین تکنیک‌ها، تکنیک پیوند غضروف با کمک کشت غضروفی است.

ابریشم با بیان این مطلب که این عمل جراحی در دو مرحله صورت می‌گیرد، خاطرنشان کرد: در مرحله اول توسط آرتروسکوپ تعداد کمی از سلول‌های بدن بیمار تهیه می‌شود و سپس به مدت دو هفته در بدن بیمار کشت داده می‌شود و در مرحله بعد غضروف کشت داده شده در محلی که نقص غضروف دارد پیوند زده می‌شود.

سه بیمار کاندید این روش درمانی شدند که یکی از بیماران دارای نقص غضروف در ناحیه استخوان ران، دیگری دارای نقص غضروف در ناحیه استخوان کشکک و بیمار سوم دارای نقص غضروف در ناحیه ساق بودند که این روش در هر سه بیمار موفقیت آمیز بود.

از محسنات این روش این است که بعد از گذشت 9 ماه تا یک سال غضروف پیوند شده علائم و آثاری شبیه به غضروف طبیعی بیمار را خواهد داشت.

این عمل جراحی برای سومین بار در کشور بعد از تهران و ارومیه صورت گرفت.

این روش درمانی در عین حالی که روش ساده‌ای است ولی متاسفانه به دلیل این که مواد اولیه کشت غضروفی باید از خارج از کشور وارد شود هزینه کشت بسیار بالا بوده لذا امیدواریم با تمهیداتی که وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی و دانشگاههای علوم پزشکی کشور انجام می دهد هزینه این روش برای بیماران کاهش یابد.

به گفته این متخصص نقص غضروف بر اثر آسیب‌های ناگهانی به غضروف هنگام انجام فعالیت‌های ورزشی و غیره صورت می‌گیرد.

به گزارش خبرنگار فارس، پژوهشکده رویان طرح تولید مواد اولیه غضروف را در دست اجرا دارد و پس طی مراحل اخذ مجوز ماده اولیه کشت غضروف طبیعی در داخل کشور تولید خواهد شد.

خواص شلغم

2012-03-23T07:59:44Z

متاسفانه مردم از ارزش واقعي شلغم و خواص آن اطلاع كافي ندارند. شلغم گياهي است دو ساله با ريشه متورم كه مورد استفاده قرار مي‌گيرد. شلغم داراي واريته‌هاي گوناگون و به رنگ‌هاي سفيد، سفيد با لكه‌هاي گلي يا بنفش، سبز، زرد و يا گلي مايل به قرمز است. اين گياه بومي غرب آسياست و قرن‌هاست به‌عنوان خوراك دام و انسان مصرف مي‌شود و قبل از پيدايش سيب‌زميني يكي از محصولات عمده خوراكي مردم اروپا بوده است.
در طب سنتي آسيا عقيده بر اين بود كه خوردن شلغم باعث افزايش انرژي و سلامت خون مي‌شود. از ديگر خواص شلغم مي‌توان به رفع مشكلات دستگاه ادراري، كاهش اسيد اوريك و تا حدي درمان نقرس، دفع سنگ كليه، مشكلات تنفسي، مانند احتقان بيني، برونشيت، سرفه، زكام و سل اشاره كرد. از عصاره (آب) شلغم به صورت خوراكي مي‌توان استفاده نمود.
در پژوهش‌هاي جديد، تركيبات مهم شلغم شناسايي شده كه عبارتند از: قندها، بتاكاروتن، پتاسيم، كلسيم، سديم، فسفر، آهن، ويتامين B1، ويتامين B2، ويتامين B3، ويتامين C و تركيباتي به نام گلوكوزينولات‌ها كه داراي خاصيت ضد سرطاني هستند. يكي از مهم‌ترين تركيبات موجود در شلغم مواد گوگرددار است كه در اين خانواده به وفور يافت مي‌شوند. اين تركيبات داراي خواص ضد ميكروبي و ويروس قوي بوده و به‌خصوص در رفع عفونت‌هاي دستگاه تنفس مؤثرند. همچنين تركيباتي بخار شونده هستند، حتي در محيط‌هاي سربسته و مسكوني مي‌توانند اثرات ضد ميكروب و ويروس خود را تا حدي اعمال كنند. بنابراين بخارات حاصله از پختن شلغم نيز مفيد است. پژوهش‌هاي جديد نشان مي‌دهد
خواصي را كه مردم قديم و در طب سنتي درباره شلغم ادعا مي‌كردند، در اكثر موارد صحيح است. ابن سينا دانشمند نامي ايران در كتاب قانون راجع‌به شلغم گفته است: شلغم يا شلجم بياباني و كاشتني دارد. شلغم كاشتني از بياباني كم غذاتر است. طبيعت هر دو نوع مرطوب و گرم است. شلجم پخته با گوشت چرب، سينه و گلو را نرم مي‌كند. شلغم در معده زياد ماندگار است. گويند خوردن شلغم خام و پخته به نفع چشم است. آبش ادرار آور است. شلغم قواي جنسي را زياد مي‌كند و تخم آن نيز همين خاصيت را دارد. شلغم خوب داراي مشخصات زير است: بايد سفت و تو پر باشد؛ در غير اين صورت كهنه بوده و نفخ آن زيادتر است. پوست شلغم بايد براق، شفاف و صاف باشد. شلغم بايد سنگين و درون آن روشن و شفاف باشد. شلغم‌هاي كوچك، شيرين‌تر و شلغم‌هاي بزرگ موثرترند!

نوشته دکتر محمدحسين صالحي سورمقي

]]>

تب‌خال بیماری آزاردهنده

2012-03-21T09:56:50Z

ويروس هرپس (HSV)، ويروسي است كه منجر به عفونت دهان، صورت، اندام تناسلي، پوست، باسن و مقعد مي‌شود. در اين مقاله روي تبخال‌هاي غير تناسلي تمركز مي‌كنيم و به علل و درمان آن خواهيم پرداخت. بسياري از افراد اين ويروس را جذب مي‌كنند؛ بدون اينكه هيچ نشانه و علامتي داشته باشند؛ اما بعضي افراد در نزديكي منطقه‌اي كه ويروس وارد بدن آنها شده است، دچار تاول‌هاي دردناك مي‌شوند. به‌طور معمول اين تاول‌ها كاملاً بهبود يافته و درمان مي‌شوند، اما ممكن است دوباره در آينده‌اي نزديك در همان نقطه يا محل ديگري از بدن ظاهر شوند. در بين اين دو دوره، ويروس‌ها در اعماق ريشه‌هاي اعصاب منطقه درگير، ساكن مي‌شوند. اگر اين عفونت‌ها در محل‌هاي رايج مثل لب و دهان به‌وجود آيند، به آن تب‌خال مي‌گويند.

عوامل
اين عفونت‌ها به دو گروه تقسيم مي‌شوند. گروه اول تب‌خال‌ها و عفونت‌هايي هستند كه در اعضاي بالاي كمر به‌وجود مي‌آيند و بسيار رايج‌اند؛ اما عفونت‌هاي نوع دوم، به‌طور عمده نواحي زير كمر و ناحيه تناسلي را درگير مي‌كنند. اگر چه، هر دو نوع اين عفونت‌ها، قادرند هر قسمتي از پوست بدن را آلوده و عفوني كنند، عفونت تب‌خال معمولاً براي بار دوم، در همان قسمتي به‌وجود مي‌آيد كه اولين بار تشكيل شده بود. حتي ممكن است در طول يك‌سال چندين مرتبه در يك محل خاص، عود كند. پس از عفونت، ويروس وارد سلول‌هاي عصبي و از آنجا به مكاني به نام گانگليون منتقل مي‌شود. اين مرحله را مرحله خفته يا نهفته گويند كه پس از آن ويروس به سمت اعصاب پوست حركت كرده و در آنجا فعال مي‌شود و تاول و يا زخم ايجاد مي‌كند.

عوامل تشديد
تب سرماخوردگي و يا آنفلوآنزا
اشعه ماوراي بنفش - قرار گرفتن در برابر نور خورشيد
استرس
تغييرات سيستم ايمني بدن
تروما در ناحيه درگير
گاهي اوقات نيز هيچ دليلي براي عود عفونت وجود ندارد.

گسترش و پخش تب‌خال
عفونت ناشي از ويروس هرپس، مسري است. اين ويروس از طريق بوسيدن، تماس نزديك با فرد و يا حتي لمس پوست فردي كه هيچ نشانه ظاهري ندارد ولي به ويروس مبتلاست، منتقل مي‌شود. بزاق آلوده، يكي از راه‌هاي رايج انتقال ويروس است. بيشترين خطر انتقال ويروس در مرحله‌اي است كه روي پوست، زخم تاول مانندي به‌وجود آمده باشد؛ اما زماني كه تاول‌ها خشك شده و ظرف چند روز بسته مي‌شوند، خطر سرايت به ميزان قابل توجهي كاهش مي‌يابد. با اين حال خطر انتقال بيماري هميشه وجود دارد و به وجود نشانه و تاول و يا فقدان آن ارتباطي ندارد؛ زيرا گاهي اوقات بدون وجود هيچ زخمي، ويروس وارد بزاق مي‌شود. علي‌رغم تصور عموم، ويروس از طريق حوله يا لباس به فرد ديگر منتقل نمي‌شود.

علائم و نشانه‌هاي تب‌خال
يكي از نشانه‌هاي ابتلا به ويروس تب‌خال، تاول‌هاي ريز قرمز و كوچك در يك منطقه از پوست است. اين تاول‌ها به سرعت خشك شده و درمان مي‌شوند، ولي ويروس آن ممكن است تا چند هفته در بدن باقي بماند؛ به همين دليل تا مدتي پس از درمان نيز امكان انتقال ويروس وجود دارد. ولي اگر اين تاول‌ها بعد از چند هفته خوب نشد، بايد در جستجوي علت بود؛ زيرا تب‌خال به سرعت و ظرف چند روز درمان مي‌شود. هنگامي كه تب‌خال‌ها در حال خشك شدن هستند، گاهي خارش مي‌گيرند. در برخي بيماران نيز قبل از بروز تاول‌ها، علائمي همچون احساس سوزش و يا سوزن سوزن شدن ديده مي‌شود.

تب‌خال اوليه دهان
هرپس اوليه به اولين اپيزود از نشانه‌ها پس از عفونت اشاره مي‌كند كه اغلب با زخم‌هاي دردناك روي لب‌ها، لثه و دهان همراه است. برخي افراد وقتي اولين بار به اين عفونت مبتلا مي‌شوند، نشانه‌هايي مثل تب، تورم غدد، خونريزي لثه‌ها و درد در ناحيه زخم‌ها دارند. اين علائم و نشانه‌ها ممكن است تا چند روز ادامه داشته باشند و موجب اشكال در خوردن و آشاميدن شوند كه همين امر نيز به خودي خود منجر به كم آبي بدن مي‌شود. اين زخم‌هاي شديد معمولاً ظرف دو الي سه هفته كاملاً بهبود مي‌يابند. سيستم ايمني بدن به‌طور خودكار براي مقابله با اين ويروس، آنتي‌بادي ترشح مي‌كند. اين آنتي‌بادي علاوه بر جلوگيري از عود عفونت، شدت علائم را نيز كاهش مي‌دهد و از انتقال ويروس به ساير نقاط بدن جلوگيري به عمل مي‌آورد، در غير اين صورت، ويروس به راحتي مي‌توانست به ساير نقاط بدن منتقل شود و آنها را عفوني كند؛ مثلاً با شستن صورت، اين ويروس به ساير نقاط صورت و دست‌ها نيز سرايت مي‌كرد. شكل ظاهري تب‌خال به مكاني كه در آن به‌وجود مي‌آيد، بستگي دارد. اگر چه دهان، شايع‌ترين محل عفونت و تشكيل تب‌خال است.

نواحي ديگري كه امكان ابتلا به تب خال را دارند
هرپس لبي: اين نوع تب‌خال روي لب ظاهر مي‌شود و در صورت عود، معمولاً در همان محل قبلي با چند ميلي‌متر فاصله به وجود مي‌آيد
هرپس انگشتي: گاهي اوقات تب‌خال روي نوك انگشت ظاهر مي‌شود. اين امر به ويژه در دندانپزشكان و پزشكاني كه بدون دستكش كار مي‌كنند، اتفاق مي‌افتد؛ زيرا ويروس به راحتي از دهان و بزاق بيمار به انگشت پزشك منتقل مي‌شود
هرپس گلاياتور: به دليل قوي بودن نوع تب‌خال، به اين نام معروف شده است كه مي‌تواند در هر جايي از بدن ظاهر شود؛ مثل صورت، گردن، بازو و ...

نشانه‌هاي تب‌خال
اين عفونت با لكه‌هاي قرمز ملتهب آغاز و تبديل به تاول و در نهايت تبديل به زخم مي‌شود. اين دوره دو الي سه روز طول خواهد كشيد و اغلب پس از حداكثر 10 روز زخم‌ها به‌طور كامل ناپديد مي‌شوند و پوست به حالت عادي باز مي‌گردد. در هرپس اوليه فرايند درمان دو الي سه هفته طول مي‌كشد؛ اما درد ممكن است تا شش هفته نيز وجود داشته باشد.

عوارض احتمالي
تب‌خال مي‌تواند از يك قسمت به قسمت ديگري از بدن سرايت كند. به‌طور مثال، لمس كردن تب‌خال لبي مي‌تواند منجر به تب‌خال انگشتي شود. احتمال اين سرايت در روزهاي اوليه بيشتر است؛ زيرا زماني كه سيستم ايمني بدن، ويروس را شناسايي و عليه آن، آنتي‌بادي توليد كند. احتمال گسترش تب‌خال كمتر مي‌شود. در بيشتر مواقع (نه هميشه)، آنتي‌بادي در جلوگيري از گسترش تب‌خال موفق است. عارضه جدي‌تري كه احتمال ابتلا به آن وجود دارد، تب‌خال چشمي است كه چشم نيز درگير مي‌شود و در صورتي كه درمان به‌درستي صورت نگيرد، به آسيب‌هاي جدي و يا حتي كوري منجر مي‌گردد. به ندرت ممكن است عفونت به مغز برسد و باعث آنسفاليت شود؛ اما در صورت اتفاق، بيمار در بيمارستان بستري مي‌شود و داروهاي ضد ويروسي داخل وريدي براي او تجويز مي‌گردد. تب‌خال، در افرادي كه دچار نقص سيستم ايمني هستند، بيشتر رخ مي‌دهد؛ مانند كساني كه تحت شيمي درماني قرار دارند و يا افرادي كه سرما خورده‌اند. در تعداد كمي از افراد، شيوع تب‌خال با اريتم ندورز همراه است كه يك واكنش غير اختصاصي پوستي مي‌باشد؛ به اين معني كه پوست دچار توده‌هاي قرمز رنگ و دردناكي، معمولاً روي پاها مي‌شود. اين مشكل نيز ظرف شش هفته برطرف خواهد شد.

تشخيص
تب‌خال معمولاً تنها از روي ظاهر تشخيص داده مي‌شود و براي تشخيص عفونت نيز آزمون‌هاي مختلفي وجود دارد. ويروس 48 ساعت قبل از تاول زدن در آزمايشگاه قابل تشخيص است. آزمايش خون در تشخيص چندان مؤثر نيست. تنها زماني آنتي‌بادي موجود در خون قابل تشخيص است كه فرد قبلاً به اين بيماري مبتلا شده باشد و وجود آنتي‌بادي در خون، لزوماً به معني ابتلا به تب‌خال نخواهد بود.

درمان تب‌خال
در حال حاضر هيچ واكسن و يا درمان قطعي براي ويروس تب‌خال وجود ندارد؛ با اين حال اجتناب از عوامل تسريع كننده بيماري، مثل آفتاب سوختگي يا استرس، موجب پيشگيري از آن مي‌شود. در واقع درمان تب‌خال به معني كاهش مدت زمان بهبود زخم، كاهش درد و در موارد خاص، جلوگيري از عود بيماري است.

درمان بدون دارو: شستن مداوم دست‌ها از گسترش ويروس به ساير نقاط بدن و سرايت آن به ساير افراد جلوگيري خواهد كرد. استفاده از كمپرس سرد، درد را كاهش مي‌دهد و مانع از خشك‌ شدن و ترك خوردن تب‌خال مي‌شود.

داروهاي موضعي:
بيشتر داروهاي موضعي، فقط علائم بيماري را تسكين مي‌دهند و در مدت زمان بهبود چندان تأثيرگذار نخواهند بود. استفاده از بي‌حس كننده‌هاي موضعي كه حاوي 5 - 20 درصد بنزوكائين، 5/0 - 4 درصد ليدوكائين، 2 درصد تتراكائين و 25/0 - 1 درصد ديبوكائين هستند، فقط درد، سوزش و خارش را كاهش مي‌دهد. مؤثرترين داروي موضعي كه معمولاً استفاده از آن به بيماران توصيه مي‌شود، ژل زيلاكتين (Zilactin) و ليپاكتين (Lipactin) است. داروهايي همچون «Allantoin» و «Dimethicone» و وازلين نيز به حفظ رطوبت زخم كمك و از ترك خوردن آن جلوگيري مي‌كند.
استفاده از كرم‌هاي ضد آفتاب نيز مانع از شيوع بيماري مي‌شود. در صورت درد بيش از حد، براي تسكين آن مي‌توان از آسپرين، ايبوپروفن و استامينوفن استفاده كرد. كرم دوكازانول (Docosanol) به درمان سريع‌تر كمك مي‌كند. اگر اين كرم در اولين ساعات بروز نشانه‌هاي تب‌خال مصرف شود، زمان التيام و درمان را كاهش مي‌دهد و بايد دست كم پنج بار در روز مصرف شود. عوارض جانبي مصرف اين كرم، ايجاد خارش در محل مصرف مي‌باشد. درمان و استفاده از داروهاي موضعي همچون «Zovariax»

5 درصد و «Denavir» 1 درصد نيز موجب كاهش درد مي‌شود و تقريباً سرعت درمان را تا 12 ساعت (يك نيم روز) افزايش مي‌دهد. كرم «Zovarian» پنج بار در روز و كرم «Denavir» هر دو ساعت يكبار به مدت يك هفته بايد استفاده شود. در حال حاضر داروهاي خوراكي كه براي درمان اين ويروس توسط FDA تأئيد شده‌اند، عبارتند از: آسيكلووير، والاكسي كلاوير و فامي كلاوير (Valacycbvir,Acyclovir,Famciobvir). داروي فامي كلاوير روي كودكان آزمايش نشده است، ولي علائم بيماري و مدت زمان عود بيماري را در بزرگسالان كاهش مي‌دهد؛ به ويژه هنگامي كه در اولين ساعات بروز نشانه‌ها استفاده گردد. اغلب اين داروها، عوارض جانبي بسيار كمي دارند؛ اما شايع‌ترين عوارض آنها سردرد، حالت تهوع و استفراغ است. داروي والاكسي كلاوير به صورت خوراكي و مدت استفاده آن يك روز است و 2 گرم از آن در هر 12 ساعت تجويز مي‌شود. داروي فامي كلاوير در يك دوز و 1500 ميلي‌گرم به صورت خوراكي و آسيكووير نيز به صورت خوراكي و 400 ميلي‌گرم به مدت پنج روز و هر روز پنج بار تجويز مي‌گردد. استفاده از اين داروها، در دوران بارداري كاملاً بي‌خطر است. از داروهاي Acyclovir و Valacyclovir نيز مي‌توان در دوران شيردهي استفاده كرد. با اين وجود بهتر است قبل از مصرف با پزشك مشورت شود.
افرادي كه در عرض چهار ماه بيش از دو بار به اين ويروس مبتلا شوند؛ به‌طوري كه زندگي روزمره آنها تحت تأثير قرار گيرد، لازم است از روش‌هاي جدي‌تر و البته مؤثرتري استفاده كنند. FDA تأئيد كرده است كه استفاده روزانه از والاكسي كلاوير Valacyclavir در افرادي كه سيستم ايمني طبيعي دارند، موجب سركوبي ويروس مي‌شود. مكمل‌هاي ليزين، لاكتو با سيلوس اسيد و فيلوس، مركبات، ويتامين E,C و B12 نيز در درمان تب‌خال مؤثرند. اگر چه صرفاً استفاده از آنها به عنوان يك شيوه تك داروئي توصيه نمي‌شود.

كودكان و ديابت

2012-03-21T06:23:51Z

در چند دهه اخير، ديابت در ميان مردم شيوع بسياري داشته است. بيشتر متخصصان معتقدند دليل اصلي اين بيماري، چاقي دوران كودكي است. بدون در نظر گرفتن نوع ديابت، در اين بيماري بدن توانايي طبيعي خود را براي تنظيم قندخون از دست مي‌دهد و در نتيجه، ميزان قندخون دائماً نوسان دارد؛ به‌خصوص در كودكاني كه به ديابت مبتلا هستند. بعد از هر بار غذا خوردن، خون درون رگها لبريز از قند مي‌شود و اين افزايش غيرطبيعي تغييراتي در رگ‌هاي خوني ايجاد مي‌كند. اين تغييرات شيميايي علائم اوليه‌اي ندارند، اما اثرات آنها در درازمدت آسيب‌هاي جدي به همراه دارد. انسولين هورموني است كه قندخون را تحريك مي‌كند تا به تمام سلول‌هاي بدن برسد؛ بنابراين قندخون مي‌تواند به عنوان منبع انرژي براي تمام عملكردهاي بدن مورد استفاده قرار گيرد. در افراد ديابتي، يا انسولين كاهش مي‌يابد و يا سلول‌هاي بدن به پيغام‌هاي فرستاده شده از انسولين موجود در بدن پاسخي نمي‌دهند.

ديابت نوع 1 را ديابت نوجواني نيز مي‌نامند؛ بيشتر كودكان و نوجوانان به ديابت نوع1 مبتلا مي‌گردند. كودكان به ندرت دچار ديابت 2 مي‌شوند؛ مگر آنكه افزايش وزن چشمگيري داشته باشند. بنابراين اگر عامل چاقي مفرط كودكان را كنار بگذاريم، مي‌توانيم بگوييم كه آنها بيشتر به ديابت نوع 1 مبتلا مي‌شوند. 95-90 درصد از ديابتي‌هاي زير 16 سال، ديابت نوع 1 دارند كه ناشي از عدم توانايي پانكراس براي توليد انسولين است. ديابت نوع 1 را يك بيماري خودايمني مي‌نامند؛ به اين معنا كه دستگاه ايمني بدن به يكي از بافت‌ها يا ارگان‌ها حمله‌ور مي‌شود. افزايش تشنگي، دفع ادرار زياد، كاهش وزن و اشتهاي فراوان از علائم اين نوع ديابت است. اگر بيماري تشخيص داده نشود، وزن بسيار كاهش يافته و در نتيجه كاهش زياد انرژي، حالت تهوع نيز ايجاد مي‌شود.

اين نوع ديابت در اثر چاقي زياد ايجاد مي‌شود؛ چرا كه مكانيسم طبيعي بدن براي كنترل هورمون‌ها موفق عمل نمي‌كند و سلول‌هاي بدن به سيگنال‌هاي فرستاده شده از انسولين پاسخي نمي‌دهند؛ در نتيجه ديابت نوع 2 ايجاد مي‌شود. علائم ديابت نوع 2 معمولاً مشخص‌تر از ديابت نوع 1 است؛ با آنكه شباهت زيادي به علائم نوع 1 دارد. عفونت دستگاه ادراري و دير بهبود يافتن زخم‌ها و جراحات از علائم بيماري هستند. كودكان مبتلا به ديابت نوع 2، كمتر به كما مي‌روند؛ چرا كه با ظهور علائم آن سعي در بهبود بيمار مي‌شود؛ حال آنكه خطر به كما رفتن در ديابتي‌هاي نوع 1 بيشتر است.

شيوع ديابت در ميان كودكان
ديابت در ميان كودكان چندان شايع نيست؛ هر چند كه آمار و ارقام خطر افزايش و رشد اين بيماري را خبر مي‌دهند. اما ميزان ابتلاي كودكان به ديابت در كشورهاي مختلف تفاوت دارد: در انگلستان، از هر صد هزار كودك، 17 نفر در اسكاتلند، از هر صد هزار كودك، 25 نفر. در فنلاند از هر صدهزار كودك، 43 نفر. در ژاپن از هر صدهزار كودك، 5 نفر به ديابت دچار مي‌شوند.
طي 30 سال اخير، رشد ديابت در تمام كشورها حدود سه برابر بوده است. ديابت نوع 2 در كودكان نخستين بار در آمريكا و اروپا ديده شد و علت آن هم حركت جمعيت جهان به سمت چاقي است، اما چاقي را نمي‌توان عامل افزايش ديابت نوع 1 دانست و اين نوع ديابت نيز به شدت در حال رشد است.

عوامل ديابت در كودكان
دليل مشخصي را نمي‌توان براي ديابت كودكان در نظر گرفت. احتمالاً تركيبي از محرك‌هاي ژني و ژن‌ها، عامل بروز آن هستند. بيشتر كودكان مبتلا به ديابت نوع 1، سابقه اين بيماري را در خانواده خود ندارند.

علائم ديابت
علائم ديابت در ميان بزرگسالان و كودكان يكسان و به قرار زير است:
تشنگي - كاهش وزن - خستگي مفرط - تكرر ادرار
علائمي كه بيشتر در كودكان ديده مي‌شود:
دل درد - سردرد - مشكلات رفتاري
گاهي اوقات «اسيدوز ديابت» (فساد خون در اثر بيماري ديابت) باعث تشخيص بيماري مي‌شود. در صورت تشخيص علائم بايد فوراً به پزشك متخصص مراجعه كرد.
بيشتر كودكاني كه به ديابت دچار مي‌شوند، نياز به درمان انسولين دارند.
در اغلب موارد انسولين در طول روز عملكردي سريع دارد و شب‌ها عملكرد آن كند مي‌شود.
بيشتر كودكان كم سن و سال به طور معمول به تزريق انسولين در طول شب نيازي ندارند، اما وقتي بزرگ‌تر مي‌شوند، لازم است اينكار را يك‌بار در طول شب انجام دهند. به طور كلي هدف از درمان ديابت اين است كه ميزان قندخون در حالت ناشتا و قبل از غذا خوردن بالاتر از 130 و بعد از هر بار غذا خوردن بيشتر از 180 نشود. به طور كلي كنترل قندخون از سه طريق امكان‌پذير است: تزريق انسولين، رژيم غذايي و ورزش. امروزه ديابت ديگر يك بيماري مرگبار نيست (مثل صدسال پيش)، بلكه مي‌توان با كمي دقت و توجه آن را كنترل كرد. بيشتر پيچيدگي‌ها و مشكلات مربوط به ديابت با افزايش دوره بيماري شروع مي‌شوند.

پدر و مادر‌ها بايد بدانند
رژيم‌هاي مناسب، ميزان فعاليت‌ها و آموزش‌هاي لازم مواردي هستند كه خانواده‌ها بايد از آنها مطلع باشند تا بتوانند سختي‌هاي ناشي از بيماري كودك خود را راحت‌تر تحمل كنند. وقتي كه كودكي در يك خانواده دچار ديابت مي‌شود، ساير افراد نيز تحت فشار بيماري او قرار مي‌گيرند. بنابراين حمايت آنها از اين كودكان بسيار مؤثر و لازم است. پدر و مادرها و ساير كساني كه با اين كودكان زندگي مي‌كنند، بايد: با شيوه‌هاي‌ تزريق انسولين آشنا بوده و اين كار را انجام دهند. علائم كاهش گلوكز خون و اسيدوز گلوكز را بدانند.
هميشه گلوكز در اختيار داشته باشند. ميزان گلوكز خون را اندازه‌گيري كنند و آن را به كودكان خود نيز بياموزند. كودك را با تزريق انسولين آشنا كنند. به طور مرتب او را نزد پزشك متخصص ببرند. دوستان و مربيان كودك را از وضعيت او مطلع سازند تا در صورت نياز به او كمك كنند.

رژيم غذايي
كودكان ديابتي هر روز بايد سه‌وعده غذا و دو تا سه ميان‌وعده بخورند و مي‌توانند از غذاي خانواده استفاده كنند. مصرف شيريني‌ها تأثيري در بروز ديابت نوع 1 در كودكان ندارد. پدر و مادرها اغلب فكر مي‌كنند كه اگر كار خاصي انجام دهند و جلوي شيريني خوردن آنها را بگيرند، مي‌توانند فرزندانشان را نجات دهند. در واقع هيچ راهي براي پيشگيري از ديابت نوع 1 وجود ندارد. ولي ديابت نوع 2 فرق مي‌كند. در اين نوع ديابت، مصرف زياد كيك‌ها و شيريني‌ها كه باعث چاقي مي‌شوند، احتمال بروز بيماري را افزايش مي‌دهد. يك رژيم غذايي مناسب براي كودكان ديابتي، حاوي غذاهاي پر فيبر و كربوهيدرات است. مقدار غذا بستگي به سن و وزن كودك دارد. در صورتي كه انسولين به اندازه كافي و بموقع تزريق شود، مي‌توان از غذاهاي شيرين نيز استفاده كرد.

خطر هيپوگليسميا
افت قندخون و ترس از آن در كودكان ديابتي گاه مانع رسيدن قندخون به حدطبيعي مي‌شود، بي‌توجهي به هيپوگليسميا باعث بروز آن، خصوصاً شب‌ها شده و تكرار زياد اين وضعيت به كما و تشنج نيز منجر مي‌گردد.

فعاليت فيزيكي
داشتن فعاليت فيزيكي در كودكان ديابتي بسيار ضروري است، زيرا ميزان قند را كاهش مي‌دهد. آنها هر روز بايد ورزش كنند. اگر كودك شما انسولين دريافت مي‌كند، احتمالاً بايد دوز مصرفي او را كاهش دهيد، زيرا تركيب انسولين زياد و ورزش و تحرك باعث افت قندخون و بروز هيپوز مي‌شود. در حين ورزش كردن كودك بايد قند مورد نيازش را دريافت كند. كودكي كه ديابت دارد، مي‌تواند سال‌هاي سال زندگي كند؛ اما بايد هر سال به طور مرتب چكاپ شود تا از ساير مشكلات ناشي از اين بيماري (مثل آسيب‌هايي كه به چشم‌ها و كليه‌ها مي‌رسند) در سال‌هاي بعد محفوظ بماند.

نوشته دكتر محمدرضا مهاجري تهراني
فوق تخصص غدد

]]>

آسم در كودكان

2012-03-21T01:56:55Z

نوشته دكتر محمدرضا بلورساز

آسم يك بيماري شايع ريوي و مشخصه آن التهاب راه‌هاي هوايي، واكنش بيش از حد راه‌هاي هوايي و انسداد قابل برگشت جريان هواست. بروز آسم در كودكان بيشتر است 2 - 8 درصد كودكان جهان به آسم مبتلا هستند؛ ولي اين بيماري در تمام سنين و در نقاط مختلف بيشتر در كشورهاي صنعتي توسعه‌يافته شيوع دارد. شيوع آسم به طور قابل توجهي در طول چند دهه اخير افزايش يافته است. علت آن مشخص نيست؛ ولي احتمالاً يك بيماري چند ژني است كه تحت تأثير عوامل محيطي قرار مي‌گيرد. هر چند آسم در پسرها شايع‌تر از دختران است، ولي شيوع آن پس از بلوغ تغيير كرده و در زنان بالغ بيشتر از مردان بروز مي‌كند كه اين امر، اثرات احتمالي هورموني را روي آسيب‌زايي آسم مطرح مي‌سازد.

آسم آلرژيك
يكي از مهم‌ترين و شايع‌ترين اشكال آسم، آسم آلرژيك است كه آلرژن‌ها عامل اصلي ايجاد آن هستند. كودكاني كه زمينه ژنتيكي بروز حساسيت دارند، به محض برخورد با مواد حساسيت‌زا، علائم آلرژيك در آنها ظاهر مي‌شود. عوامل تشديد آسم آلرژيك به دو گروه عوامل داخل منزل (Indoor) و عوامل خارجي (out door) تقسيم مي‌شوند.

عوامل
عوامل مربوط به محيط داخل منزل:

1) نگهداري از حيوانات خانگي مثل گربه، سگ، پرنده‌ها (به‌ويژه مرغ عشق)

2) استفاده از مواد شوينده، به خصوص وايتكس كه بسيار خطرناك است.

3) مايت‌ها (موجودات ريز ذره‌بيني موجود در لباس‌هاي كهنه، فرش، لحاف و تشك)

4) دودها و بوهاي مختلف، مانند دود اسفند، بوي عود، بوي عنبر، بوي عطر و ادكلن، بوي ناشي از طبخ غذاها و دود سيگار.

5) مواد غذايي مانند خربزه، بادمجان، توت‌فرنگي، ادويه‌جات مختلف و كاكائوها كه حاوي مقادير بالايي هيستامين هستند.

عوامل مربوط به محيط خارج از منزل:

1) هواي آلوده كه مهم‌‌ترين عامل حساسيت‌زاي محيط خارجي محسوب مي‌شود و موادي چون دي‌اكسيدكربن و ازت كه مي‌توانند دستگاه تنفس را تحريك كنند.

2) گردوغبار تظاهرات بيماري آسم شامل خس‌خس سينه، تنگي نفس، سرفه و گاهي كبودي در اثر شدت سرفه‌ها در موارد حاد ابتلاست. آسم مراحل مختلف خفيف، متوسط و شديد دارد و كودكاني كه زمينه آسم دارند حتماً بايد به پزشك مراجعه كنند.

پيشگيري

اجتناب از عوامل تحريك‌كننده، نظير بيرون بردن كودك مبتلا به آسم در روزهايي كه هوا آلوده است، پرهيز از نگهداري حيوانات خانگي در منزل و عدم استعمال دخانيات در محيط‌هاي بسته، مهم‌ترين راه‌هاي جلوگيري از بروز حملات آسمي مي‌باشند. در ضمن پدر و مادر بايد بدانند چه عواملي باعث بروز حملات آسمي مي‌شود تا كودك خود را از آن دور نگه دارند. آنها بايد با معلمان و مسئولان مدارس در اين باره صحبت كرده و به آنها سفارش كنند مراقب فرزندشان باشند تا به محض اينكه دچار حمله حاد تنفسي گرديد،از اسپري‌ها و داروهاي مخصوص كه معمولاً بايد همراه بچه‌ها باشد، استفاده كنند. همچنين تزريق واكسن، به‌ويژه آنفلوانزا براي كودكان مبتلا به آسم ضروري است و به مدت يكسال كودك را از ابتلا به اين بيماري محافظت مي‌كند.

توصيه هاي به والدين

1) والدين بايد شناخت كامل و كافي در مورد بيماري داشته باشند و با همفكري پزشك معالج كودك، مطالعه مقالات و كتب در زمينه بيماري و شركت فعال در جلسات آموزش آسم، با اين بيماري آشنا شوند. توصيه مهم اينكه به محض بروز سرفه، تنگي نفس يا هر علامتي كه نشان‌دهنده شروع يا تشديد بيماري است، جداً از مصرف داروهاي گياهي و يا ساير درمان‌هاي خودسرانه خودداري كرده و فوراً به پزشك معالج و يا نزديك‌ترين كلينيك مراجعه نمايند.

2) از مصرف مواد تحريك‌كننده و تشديدكننده آسم در منزل و چه در محيط خارج از منزل بپرهيزند.

3) كودكان همواره داروهاي ضروري مربوط به آسم (از جمله اسپري‌هاي سالبوتامول، فلوتيكلرون و ...) را همراه داشته باشند تا در صورت بروز حمله ناگهاني از آنها استفاده نمايند.

4) آموزش نحوه صحيح مصرف اسپري‌ها به كودك، بايد از سنين پنج سال به بالا شروع شود.

]]>

اصول مراقبت از پای دیابتی

2012-03-21T01:16:38Z

نوشته دكتر محمدرضا مهاجري تهراني و مريم اعلا

يكي از مهم‌ترين اقدامات در پيشگيري از بروز پاي ديابتي، انتخاب درست و تهيه كفش‌هاي مناسب است.
كفشي كه يك فرد ديابتي به پا مي‌كند، بايد داراي مشخصات زير باشد:
1. كفش بايد كاملاً اندازه بوده و عرض مناسبي داشته باشند تا انگشتان پا به‌راحتي در آن قرار گيرند.
2. كفش‌هاي چرمي گزينه مناسبي هستند؛ چراكه كاملاً شكل پا را به خود می گیرد. کفشهاي از جنس کتان هم مناسبند.
3. از پوشيدن كفش‌هاي جلوباز، صندل‌ها و كفش‌هاي لاانگشتي خودداري كنيد.
4. درصورت وجود هرگونه بدشكلي در پا مثل كف پاي صاف، انگشت چكشي، پينه پشت پا و ... بهتر است از كفش‌هاي طبي يا مخصوص استفاده نماييد.
5. هنگامی که كفش جديدي مي‌خريد، به‌طور مداوم از آن استفاده نکنید، بلکه هم‌زمان در فواصل زمانی کوتاه كفش‌هاي قديمي خود را نیز بپوشید.
6. بهتر است که کفش بنددار باشد تا بتوان اندازه آن را تنظيم كرد.
7. پوشيدن کفشهاي داراي پاشنه بلندتر از 3 سانتي متر توصيه نمي‌شود.
8. بهترين زمان خريدن كفش بعدازظهرهاست؛ زيرا پاها در طول روز در اثر فعاليت كم‌كم ورم كرده و هنگام عصر در بزرگترین اندازه خود قرار دارند؛ بنابراين کفشی که هنگام غروب اندازه پای شما باشد، برای تمام طول روز مناسب است.
9. کفش چرمی با پنجه پهن و بنددار برای بیماران دیابتی مناسب است.

نکات مهم قبل از پوشیدن کفش
قبل از پوشيدن كفش، داخل آن را كنترل كنيد تا شئ خارجي، سوزن و شن در آن نباشد.
حتماً هنگام پوشيدن كفش، جوراب بپوشيد.
جورابي كه به پا داريد، نبايد تاخورده و دوخته باشد، چراكه باعث ايجاد فشار روي پا مي‌شود.

جوراب بیماران دیابتی
جوراب‌های نرم و نخی با رنگ‌های روشن برای بیماران دیابتی مناسب هستند.
این بیماران باید جوراب‌هايي بپوشند كه اندازه پا باشند.
جوراب‌ها بایستی هر روز تعويض شوند.
پوشیدن جوراب‌هاي كش‌دار و بنددار هرگز نوصیه نمی‌شود.

پوشش مناسب برای پا
هرگز در بیرون از خانه، دمپایی، صندل و کفش‌های جلوباز نپوشید.
هيچگاه پای برهنه (بدون کفش) راه نرويد.
در اماکنی مثل استخرهای شنا، ساحل دريا يا حمام هميشه دمپايی پلاستيکی بپوشيد.
در طول روز در محیط منزل دمپایی به پا داشته باشید.
حتی اگر در طول شب از خواب بلند می‌شويد، حتما دمپايی بپوشيد.
از پوشيدن كفش براي مدت‌ طولاني خودداري كنيد.
سعي كنيد هر 3-4 ساعت يكبار پاي خود را از كفش خارج كرده و به آن استراحت دهيد.

مراقبت از ناخن‌های پا
ناخن‌ها را هفته‌اي يك‌ بار بعد از شستشوي پاها كوتاه كنيد.
ناخن‌ها را خيلي كوتاه نكنيد.
سعي كنيد ناخن‌ها را به شکل مستقيم و کاملا افقي كوتاه کنيد تا داخل گوشت فرو نروند.
گوشه‌هاي ناخن را نگيريد؛ چون ممكن است پوست‌شان را هم اشتباهاً بكنيد.
لبه‌هاي تيز ناخن ممكن است سبب زخم پوست و در نهايت عفونت آن شود؛ مي‌توانيد از سوهان ناخن استفاده كنيد.
اگر نمي‌توانيد ناخن‌هاي‌تان را كوتاه كنيد، از كسي که در اين زمينه آموزش ديده است كمك بخواهيد.
پس از هر بار کوتاه کردن ناخن‌ها و استفاده از ناخن گير، حتما آن را با آب گرم بشوييد.

]]>